Πενήντα δύο χρόνια συμπληρώνονται από εκείνη τη μαύρη ημέρα που σημάδεψε για πάντα την ιστορία της Κύπρου. Από το πρωινό της 15ης Ιουλίου 1974, όταν το πραξικόπημα που οργανώθηκε από τη χούντα των Αθηνών και τους συνεργάτες της στην Κύπρο έθεσε σε εφαρμογή το σχέδιο ανατροπής του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Αρχιεπισκόπου Μακαρίου.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κάθε χρόνο, οι εκδηλώσεις μνήμης και τιμής επαναφέρουν στη μνήμη εκείνες τις τραγικές στιγμές. Η Πολιτεία τιμά τους νεκρούς, καταδικάζει το πραξικόπημα και την τουρκική εισβολή, ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων αποτίει φόρο τιμής με μονόλεπτη ή πεντάλεπτη σιγή μνήμης. Όμως πίσω από τις επίσημες τελετές υπάρχουν οι προσωπικές ιστορίες ανθρώπων που έζησαν εκείνες τις ημέρες. Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο στα βιβλία. Γράφεται μέσα στις οικογένειες, στις μνήμες των ανθρώπων που έζησαν τον φόβο και την αβεβαιότητα. Είναι το κλάμα μιας μάνας που ακούει ότι έγινε πραξικόπημα και δεν γνωρίζει τι θα ακολουθήσει. Είναι η αγωνία ενός λαού που ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπος με γεγονότα που κανείς απλός άνθρωπος δεν μπορούσε να ελέγξει.
Κανείς δεν γνώριζε πραγματικά τι θα έφερνε η επόμενη ημέρα. Μόνο εκείνοι που αποφάσισαν να αμφισβητήσουν τη Δημοκρατία και να επιβάλουν τη δική τους θέληση γνώριζαν το σχέδιό τους. Ένα σχέδιο που τελικά είχε τραγικές συνέπειες για ολόκληρο τον κυπριακό λαό.
Οι συνέπειες δεν ήταν μόνο πολιτικές. Ήταν ανθρώπινες. Οικογένειες χωρίστηκαν, άνθρωποι ξεριζώθηκαν από τα σπίτια τους, γυναίκες και παιδιά βίωσαν τον πόνο και τη φρίκη του πολέμου. Χιλιάδες άνθρωποι έγιναν πρόσφυγες στην ίδια τους την πατρίδα και άλλοι έχασαν τη ζωή τους. Πενήντα δύο χρόνια μετά, το ερώτημα παραμένει, μάθαμε πραγματικά από τα λάθη μας; Ή απλώς συνεχίζουμε να επαναλαμβάνουμε τα ίδια γεγονότα, περιμένοντας μια λύση που αργεί;
Ίσως πολλοί από εκείνους που πήραν τις αποφάσεις εκείνης της εποχής να μην βρίσκονται πλέον στη ζωή. Όμως η ιστορία δεν διαγράφεται. Και η ευθύνη δεν εξαφανίζεται με το πέρασμα του χρόνου. Γιατί οι πράξεις ανθρώπων που πίστεψαν ότι μπορούσαν να αποφασίζουν για τις τύχες ενός ολόκληρου λαού άφησαν πίσω τους πληγές που ακόμη δεν έχουν κλείσει. Μια θέση εξουσίας, ένας υπέρμετρος εγωισμός και η διχόνοια μεταξύ μας άνοιξαν τον δρόμο για την τραγωδία που ακολούθησε. Ο εχθρός βρήκε την πόρτα ανοιχτή και η Κύπρος πλήρωσε βαρύ τίμημα.
Σήμερα, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να κοιτάζουμε την ιστορία κατάματα. Τα γεγονότα είναι καταγεγραμμένα και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι το πραξικόπημα έγινε και ότι αποτέλεσε την αρχή μιας εθνικής τραγωδίας. Η μνήμη δεν υπάρχει για να διχάζει. Υπάρχει για να θυμίζει, να διδάσκει και να μας προειδοποιεί πως όταν η Δημοκρατία πληγώνεται, το τίμημα μπορεί να το πληρώσουν γενιές ολόκληρες.
Γιατί τελικά το ερώτημα παραμένει ίδιο, «Τι έκανες εσύ τότε;»
Και η απάντηση δεν αφορά μόνο το παρελθόν. Αφορά και το σήμερα. Αφορά το πώς επιλέγουμε να προστατεύουμε τη Δημοκρατία, την ειρήνη και την ενότητα του τόπου μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
