Ο Δεκαπενταύγουστος δεν είναι απλώς μια μεγάλη θρησκευτική γιορτή. Είναι μια ημέρα βαθιά χαραγμένη στην ψυχή του ελληνικού λαού, μια ημέρα αφιερωμένη στην Παναγία, που για αιώνες αποτελεί σύμβολο προστασίας, παρηγοριάς και ελπίδας.
Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Κύπρου, οι εκκλησίες γεμίζουν από πιστούς. Άνθρωποι κάθε ηλικίας ανάβουν ένα κερί, κάνουν τον σταυρό τους και στέκονται για λίγο σιωπηλοί μπροστά στην εικόνα της Παναγίας. Άλλοι εκπληρώνουν ένα τάμα, άλλοι ζητούν δύναμη για τους δικούς τους ανθρώπους και άλλοι απλώς λένε ένα «ευχαριστώ».
Ο Δεκαπενταύγουστος είναι και η γιορτή της οικογένειας. Είναι οι άνθρωποι που επιστρέφουν στο χωριό, τα τραπέζια που στρώνονται από νωρίς, οι αυλές που γεμίζουν φωνές, τα πανηγύρια και οι συναντήσεις που θυμίζουν πως, παρά τις δυσκολίες της εποχής, υπάρχουν πράγματα που αξίζει να κρατάμε ζωντανά.
Για πολλούς, όμως, η ημέρα αυτή έχει και μια πιο προσωπική σημασία. Είναι η σκέψη ενός ανθρώπου που λείπει, μια προσευχή για κάποιον που δοκιμάζεται, μια ευχή για υγεία και δύναμη. Γιατί η Παναγία, στη συνείδηση του κόσμου, είναι εκείνη στην οποία στρέφεται κανείς όταν οι λέξεις δεν φτάνουν. Ας είναι λοιπόν ο φετινός Δεκαπενταύγουστος μια ημέρα πίστης, αγάπης και ανθρωπιάς. Με υγεία στα σπίτια μας, δύναμη σε όσους περνούν δύσκολες στιγμές και μια προσευχή για όλους εκείνους που δεν θα καθίσουν φέτος στο οικογενειακό τραπέζι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
