Η υπόθεση των Τεμπών δεν αποτελεί απλώς μια τραγωδία που συγκλόνισε την κοινωνία. Πρόκειται για ένα συλλογικό τραύμα που παραμένει ανοιχτό, καθώς η Δικαιοσύνη μέχρι σήμερα δεν έχει προσφέρει την ελάχιστη αποκατάσταση που απαιτούν οι οικογένειες των θυμάτων και οι πολίτες.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το νέο κύμα κινητοποιήσεων ξεκίνησε έπειτα από κάλεσμα της προέδρου του Συλλόγου Θυμάτων Τεμπών, Μαρίας Καρυστιανού, η οποία μέσα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κάλεσε πολίτες σε όλη την Ελλάδα να βγουν στους δρόμους και να απαιτήσουν δικαιοσύνη, διαφάνεια και σεβασμό στη μνήμη των θυμάτων.Οι ιθύνοντες –πολιτικοί, κρατικοί λειτουργοί και υψηλόβαθμα στελέχη– που χειρίστηκαν την υπόθεση έχουν επιλέξει να προστατεύσουν το σύστημα και όχι τις οικογένειες που θρηνούν. Έδειξαν ότι ο φόβος της αλήθειας είναι μεγαλύτερος από την ευθύνη απέναντι στον πολίτη. Μα η κοινωνία δεν ξεχνά, ούτε συγχωρεί.
Οι διαδηλώσεις που ξέσπασαν σε Κύπρο και Ελλάδα δεν είναι απλώς μια αυθόρμητη αντίδραση θυμού. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι οι πολίτες αρνούνται να σιωπήσουν μπροστά στην προσβλητική αδιαφορία της Δικαιοσύνης και την ένοχη αδράνεια της κυβέρνησης. Δεν πρόκειται για «ανθρώπινα λάθη» ούτε για «στιγμιαίες παραλείψεις». Είναι ένα διαρκές έγκλημα, γεννημένο μέσα από χρόνια εγκατάλειψη, πολιτικές αποφάσεις που επέλεξαν το βόλεμα και σιωπές που κόστισαν ζωές.
Οι υπεύθυνοι πρέπει να λογοδοτήσουν. Όχι για να «ικανοποιηθεί το κοινό περί δικαίου αίσθημα», αλλά γιατί χωρίς λογοδοσία η Δημοκρατία καταντάει κενό κέλυφος. Γιατί όταν πεθαίνουν δεκάδες νέοι άνθρωποι σε ένα τρένο που δεν έπρεπε ποτέ να συγκρουστεί, δεν μιλάμε για μοίρα. Μιλάμε για συνενοχή. Η κοινωνία φώναξε: «Δεν ξεχνώ». Και όταν το λέει αυτό, δεν είναι σύνθημα. Είναι υπόσχεση.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
