Στην σκηνή του θεάτρου δεν υπάρχουν μόνο ηθοποιοί. Στην σκηνή του θεάτρου ενός παράλογου κόσμου, υπάρχουμε όλοι εμείς. Που σαν μαριονέτες κάποιος μας κινεί δεξιά και αριστερά χωρίς να το καταλαβαίνουμε. Μας εξουσιάζει και μας παίρνει στην κατεύθυνση που θέλει…
Όταν ο άλλος εξουσιάζει το μυαλό σου και σου υποβάλλει ένα αγχωτικό καθημερινό «πόλεμο» συναισθημάτων χωρίς καν να το γνωρίζει, είναι τραγικό. Γιατί αυτό, ουσιαστικά συμβαίνει καθημερινά. Ξυπνάμε, το πρωί και είναι αναλόγως την διάθεση του κανενός από εμάς που θα κριθεί εν μέρει η διάθεση μας. Στους πλείστους δηλαδή, όχι σε αυτούς που ξέρουν τι θέλουν πλέον από τη ζωή τους, στους σταθερούς, και όχι τόσο ευάλωτους συνανθρώπους μας.
Η ζωή μας πλέον κρίνεται από δύο μηνύματα, ένα τηλεφώνημα τυπικό, πολλές ώρες απασχόλησης στο διαδίκτυο, φιλάκια, καρδούλες και όλα τα σχετικά ανώφελα, και χωρίς νόημα πράγματα. Καταντήσαμε να «παίζουμε» ένα κρυφτούλι συναισθημάτων που ουσιαστικά θέλουμε να εκφράσουμε αλλά δεν μπορούμε, γιατί φοβόμαστε ότι θα χάσουμε για πάντα τον άλλον.
Δεν έχουμε πλέον τη σωματική επαφή να δείξουμε πώς νιώθουμε, δεν μπορούμε να αγκαλιαστούμε όπως παλιά και έχουμε χάσει κάθε επικοινωνία, η οποία δείχνει ουσιαστικά τα συναισθήματα μας. Γι’ αυτό, είναι ανώφελο πλέον να προσπαθείς να εξηγήσεις και να πείσεις τον άλλο, ότι αισθάνεσαι και είναι παράλογο να «παίζεις» ένα ρόλο που δεν σου ταιριάζει. Ένα ρόλο που μετά θα μετανιώσεις που τον «ανέλαβες», γιατί ουσιαστικά αυτός δεν ήταν ποτέ για σένα…
