Δεν μπορεί κανείς να μπει στ’ αλήθεια στη θέση του άλλου. Όσο κι αν προσπαθήσεις, όσο κι αν θες να καταλάβεις. Το συνειδητοποίησα μιλώντας με μια μητέρα δύο μικρών παιδιών με αυτισμό. Μια γυναίκα απλή, ήρεμη, με φωνή που έτρεμε ανάμεσα στην αγωνία και τη δύναμη. Μια μάνα που δεν ζητά τίποτα παραπάνω από αυτό που θεωρούμε όλοι δεδομένο, εκπαίδευση και ευτυχία για τα παιδιά της.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Χθες, δύο μητέρες μίλησαν ανοιχτά – η μία για τα δυο παιδιά της που περιμένουν ακόμα να πάνε σχολείο, και η άλλη για τη 15χρονη κόρη της που αποκλείστηκε από τη γενική τάξη της Α’ Γυμνασίου, παρά το αίτημά της να φοιτήσει με συνοδό, όπως δικαιούται. Άκουγα και δεν ήξερα αν έπρεπε να θυμώσω ή να ντραπώ. Σήμερα, οι γονείς αυτών των παιδιών βρέθηκαν έξω από το Υπουργείο Παιδείας, έναν μήνα μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ζητώντας το αυτονόητο να τους επιτραπεί να φοιτήσουν τα παιδιά τους στα δημόσια σχολεία. Να μην αναγκάζονται να μένουν σπίτι, να πληρώνουν κατ’ οίκον διδασκαλία, να περιμένουν «αποφάσεις επιτροπών».
Γιατί, πραγματικά, ποιος αποφασίζει τι είναι το «καλό» για ένα παιδί με αυτισμό; Ένας φάκελος σε κάποιο γραφείο ή η μάνα που το βλέπει να χαμογελά μετά από μια δύσκολη μέρα; Ποιος έχει το δικαίωμα να πει πως ένα παιδί «ανήκει» σε ειδική μονάδα, όταν οι ειδικοί και η εμπειρία δείχνουν πως η ένταξη στη γενική τάξη, με τις κατάλληλες προσαρμογές, είναι αυτή που του δίνει φτερά; Μιλώντας με τη μητέρα των δύο παιδιών, ένιωσα να μικραίνω μπροστά στη δύναμή της. Δεν είχε καχυποψία, ούτε θυμό. Μόνο εμπιστοσύνη – και μια σπάνια αξιοπρέπεια. Μου μίλησε για την καθημερινότητά τους, τα μικρά βήματα προόδου, τις δυσκολίες αλλά και τις όμορφες στιγμές. Και σκέφτηκα αυτά τα παιδιά είναι όπως όλα τα δικά μας παιδιά, μόνο που χρειάζονται λίγη παραπάνω στήριξη για να εκφραστούν, να ακουστούν, να ανθίσουν.
Η σημερινή εικόνα των γονιών έξω από το Υπουργείο δεν είναι απλώς μια είδηση της ημέρας. Είναι μια κραυγή για ισότητα και δικαιοσύνη. Μια υπενθύμιση πως η συμπεριληπτική εκπαίδευση δεν είναι χάρη είναι υποχρέωση του κράτους. Και ίσως, την επόμενη φορά που θα ακούσουμε έναν γονιό να μιλά για το παιδί του με αυτισμό, να μην πούμε «δεν μπορώ να καταλάβω».
Αλλά να πούμε: «Είμαι εδώ, σε ακούω»
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
