Τα επείγοντα περιστατικά στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας δεν θα σταματήσουν ποτέ, ούτε και η αναμονή όσοι βρεθούν εκεί λόγω κάποιου ατυχήματος ή να νοιώσουν αδιάθετοι. Η κοσμοσυρροή και η αναμονή των ασθενών μαζί με τους συγγενείς τους καθιστούν το Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας πολύ μικρό για να χωρέσει όλους τους ασθενείς.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κρεβάτια δεν υπάρχουν, αλλά ούτε και το απαιτούμενο νοσηλευτικό προσωπικό. Και αυτό δεν είναι κάτι που βγαίνει από τη φαντασία μας. Από τις 4.00 το απόγευμα έως τις 9.30, για να κάνει μια μετάγγιση αίματος μια ηλικιωμένη γυναίκα, μπορεί να μη φαίνεται σοβαρό για κάποιους. Δεν ξέρουμε εάν συγκαταλέγεται μέσα στα επείγοντα περιστατικά, αλλά εάν μια γυναίκα 89 ετών κάθεται τόση ώρα στο αναπηρικό καροτσάκι και περιμένει με αγωνία να την εξετάσει ο γιατρός, φαίνεται απαράδεκτο στα μάτια μας.
Μάλιστα, όπως την είχαν πληροφορήσει από τις Πρώτες Βοήθειες του ιδιωτικού Νοσοκομείου, πρέπει να πάει στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, γιατί οι θεράποντες ιατροί δεν μπορούσαν να κάνουν τη μετάγγιση. Και η αναμονή ξεκίνησε να γίνεται κουραστική, μέχρι και εξαντλητική.
Το μόνο θετικό της όλης υπόθεσης είναι οι ιατρικές ιστορίες του κάθε ενός που περιμένει στην αίθουσα αναμονής. Δέκα ώρες για να πάρεις τα αποτελέσματα μιας εξέτασης λόγω έλλειψης ιατρού, κρεβάτια δεν υπάρχουν λόγω έλλειψης, και οι ασθενείς που βγαίνουν μέσα από τα ασθενοφόρα εισέρχονται για να εξεταστούν… (ακόμη και εκεί υπάρχει αναμονή). Και η αναμονή γίνεται μαρτυρική μέχρι και εκνευριστική.
Ιατροί δεν είμαστε, αλλά είμαστε ασθενείς. Κάποιοι από αυτούς, ιδιαίτερα οι καρκινοπαθείς, δεν θέλουν να μιλήσουν, να εκφράσουν τα παράπονα τους, γιατί υπάρχει ο φόβος ότι στην επόμενη τους “συνάντηση” με τους ιατρούς δεν θα έχουν την απαιτούμενη περίθαλψη. Αυτό, φυσικά, δεν θέλω να το πιστέψω, γιατί είναι αδιανόητο για κάποιον που έχει δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη να έχει τέτοια συμπεριφορά.
Και η αναμονή γίνεται τελικά μικρότερη όταν εσύ δεν είσαι ασθενής, αλλά απλώς ο συγγενής, γιατί καταλαβαίνεις ότι πρέπει να διατηρήσεις την ψυχραιμία σου, να μιλήσεις ευγενικά και ανθρώπινα για να μπορείς να δείξεις ότι ζεις σε ένα Ευρωπαϊκό κράτος.
