Η υπόθεση της 14χρονης που βρέθηκε με έναν 40χρονο άνδρα και έκανε χρήση ναρκωτικών συγκλόνισε όλη την κοινωνία. Η τεράστια διαφορά ηλικίας και η εκμετάλλευση της αθωότητάς της δεν αφήνουν περιθώριο για αμφιβολία η προστασία των παιδιών δεν είναι θεωρητική υπόθεση απαιτεί καθημερινή δράση, επαγρύπνηση και πρόληψη.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ως μητέρα κόρης στην εφηβεία, βιώνω καθημερινά την ανησυχία κάθε γονιού. Κάθε πρωί υπενθυμίζω στη κόρη μου να προσέχει, να σκέφτεται πριν εμπιστευθεί κάποιον και να μην παρασύρεται από καταστάσεις που μπορεί να την βλάψουν. Θυμάμαι τη δική μου παιδική ηλικία η μητέρα μου με ζάλιζε κυριολεκτικά από μικρή (δημοτικό) να μην παίρνω τίποτα από αγνώστους, να μην ανεβαίνω σε μοτοσικλέτες φίλων μου (στην εφηβεία) να προσέχω γενικά. Τότε τα ναρκωτικά δεν ήταν τόσο διαδεδομένα γνωρίζαμε κάποιους που τα χρησιμοποιούσαν, αλλά ήμασταν τυχεροί που δεν μας πλησίασαν. Σήμερα, όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική σε κάποιες παρέες θεωρείται «μάγκια» να παίρνεις ναρκωτικά, και οι έφηβοι συχνά λένε ότι «το χασίσι δεν είναι τίποτα, όλοι το παίρνουν». Όμως από ένα «τίποτα» ξεκινούν όλα τσιγάρο, αλκοόλ, πιο σοβαρές ουσίες.
Τότε τα ναρκωτικά δεν ήταν τόσο διαδεδομένα γνωρίζαμε κάποιους που τα χρησιμοποιούσαν, αλλά ήμασταν τυχεροί που δεν μας πλησίασαν.
Το φλερτ και οι πρώτες σχέσεις στην εφηβεία είναι φυσιολογικά. Το πρόβλημα ξεκινά όταν η εμπιστοσύνη δίνεται σε ενήλικες που εκμεταλλεύονται την αθωότητα ή όταν οι σχέσεις γίνονται μέσο πρόσβασης σε ναρκωτικά ή επικίνδυνες καταστάσεις. Δεν χρειάζεται να δοκιμάζεις τα πάντα η πρόωρη έκθεση σε κινδύνους κάνει την ενηλικίωση πιο δύσκολη και επικίνδυνη. Η πρόληψη πρέπει να ξεκινά στα σχολεία με συστηματικά μαθήματα για τα ναρκωτικά και τις συνέπειές τους, όχι με περιστασιακές διαλέξεις. Ο καθημερινός διάλογος με τα παιδιά είναι απαραίτητος να μπορούν να μιλήσουν χωρίς φόβο, να νιώθουν εμπιστοσύνη, να ξέρουν τα όρια τους. Ο ρόλος των γονέων, των εκπαιδευτικών και των οργανώσεων δεν είναι να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, αλλά να τα αναδεικνύουν και να προσφέρουν στήριξη.
Και εδώ γεννώνται ερωτήματα πόσο έχουν επεκταθεί τα ναρκωτικά στα σχολεία; Πόσοι είναι οι έφηβοι που κάνουν χρήση; Τι γίνεται στα απομακρυσμένα πάρκα τις νύχτες; Πώς δρα η Αστυνομία σε αυτές τις περιπτώσεις; Ποιες οργανώσεις παρέχουν πραγματικά στοιχεία και βοήθεια; Χρειαζόμαστε διαφάνεια και γνώση για να ξέρουμε τι συμβαίνει γύρω μας, όχι να ζούμε σε έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο.
Ο ρόλος των γονέων, των εκπαιδευτικών και των οργανώσεων δεν είναι να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί, αλλά να τα αναδεικνύουν και να προσφέρουν στήριξη.
Δεν έχει σημασία αν ο δράστης είναι Κύπριος ή αλλοδαπός. Αυτό που έχει σημασία είναι να μπορούμε να μιλήσουμε ανοιχτά με τα παιδιά μας για τους κινδύνους, να τα ενημερώνουμε για να προστατευτούν και ταυτόχρονα να στέλνουμε μέσα στις φυλακές όλους όσους εκμεταλλεύονται ή θέλουν να βλάψουν τα παιδιά μας, να πωλούν ναρκωτικά ή να τα παρασύρουν σε επικίνδυνες καταστάσεις. Η πρόληψη και η καθημερινή επικοινωνία είναι η πραγματική μας ασπίδα.
Η τραγική υπόθεση της 14χρονης είναι μια προειδοποίηση η ενημέρωση, η πρόληψη και η καθημερινή παρουσία των γονέων και της κοινωνίας είναι η μόνη ασπίδα απέναντι στους κινδύνους της εφηβείας και της ζωής. Το να βλέπουμε τα προβλήματα κατάματα και να μιλάμε γι’ αυτά δεν είναι κινδυνολογία είναι η πραγματική φροντίδα για τα παιδιά μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
