Παιχνίδια του μυαλού που δεν λένε να φύγουν…Ιστορίες παλιές που έγιναν μνήμες, αναμνήσεις, θύμισες ότι άλλο θέλεις να της πεις…είναι αυτές που δεν φεύγουν και μένουν κολλημένες στο μυαλό. Άραγε τι θύμισες έχεις εσύ να μου πεις, τι αναμνήσεις και τι μνήμες που σε κάνουν να συλλογιέσαι το παρελθόν. Οι εικόνες σου είναι θολές δεν έχουν διάρκεια, κι’ εάν έχει…δεν έχει πλέον σημασία για κανέναν.
Τι είναι αυτό που δεν έχεις καταλάβει ακόμη και προσπαθείς μέσα από τις λέξεις να ακούσεις ότι δεν είσαι εκεί…Τι είναι αυτό που δεν αντιλαμβάνεσαι ακόμη…Γιατί δεν το εμπεδώνεις ότι έγινες απλά ένας αριθμός, μέχρι την επομένη φορά…Τι δεν μπορείς να κατανοήσεις; Και να φύγεις…
Είναι πλέον αργά, έπρεπε να το καταλάβεις νωρίτερα…όμως δεν το πίστευες γιατί είχες εμπιστοσύνη…και περίμενες ότι ήταν μια μπόρα και όλα θα άλλαζαν…Όμως, έπεσες έξω από τους υπολογισμούς σου, δεν ήταν απλά μια μπόρα ήταν η αρχή, εδώ και ένα χρόνο, το είχες καταλάβει αλλά δεν ήθελες να το παραδεχτείς…
Τώρα δεν είσαι πουθενά…Όλα βγαίνουν στην επιφάνεια και όλα αποκαλύπτονται…Το ένοιωσα και το βίωσα και το ξανάζησα πάλι από την αρχή…Τώρα δεν είμαι πουθενά ούτε στο μυαλό ούτε στην σκέψη, ούτε στην καθημερινότητα…. Πουθενά δεν είμαι…Απλά δεν είμαι εκεί…
