Εκεί που είσαι τώρα εσύ…ήμουν και εγώ κάποτε και απολάμβανα όλα αυτά που χρειάζεται να έχει ο άνθρωπος για να συνεχίσει να υπάρχει και να αγαπά. Σε αυτό ακριβώς το σημείο ήμουν στην αρχή μιας πορείας που κράτησε 9, 10,15,20,30 χρόνια και ακολούθως έσβησε και χάθηκε.
Δεν μπορείς να πεις ότι ήταν στα ξαφνικά ήταν όμως ένας αργός «θάνατος» που συνεχίζονται για μήνες και απλά περίμενες να δεις πώς και πότε θα καταλήξουν οι δρόμοι να είναι χωριστοί. Δεν χρειάζεται πλέον να πηγαίνεις πίσω στο παρελθόν και να ψάχνεις αιτίες, λάθη και γιατί;
Όταν τα πράγματα φαίνονται ξεκάθαρα τι ακριβώς έχει συμβεί και τι είναι αυτό που θα γίνει από εδώ και πέρα. Δεν χρειάζεται να κυνηγάς φαντάσματα, απλά κρατάς μια σχέση και δεν αφήνεις την ζήλια, το παράπονο και τη πίκρα να σου περιτριγυρίζουν το μυαλό…
Προσπαθείς να πετύχεις το κάτι άλλο και ονειρεύεσαι κάτι καλύτερο, όχι απαραίτητα να το αγαπήσεις όπως αγάπησες αυτό που είχες αλλά τουλάχιστον να νοιώσεις ότι είναι δικό σου…Γιατί το χειρότερο είναι σου πιάνουν μέσα από τα χέρια σου αυτό που θεωρούσες δικό σου έστω και εικονικά έστω και νοερά.
