Κάποτε η ζωή κάνει κύκλους. Και καλό θα ήταν να το θυμόμαστε πριν χαρούμε για τη «δήθεν» αποτυχία κάποιου άλλου. Γιατί όσο κρατάς μέσα σου κακία, μιζέρια και μια έπαρση πως «εσύ ξέρεις καλύτερα», όσο νομίζεις πως μπορείς να κοροϊδεύεις τους γύρω σου και να χτίζεις πάνω στις πλάτες άλλων, η ζωή θα έρθει να σου υπενθυμίσει ότι όλα πληρώνονται.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κι όταν γυρίσει ο κύκλος, δεν θα σε ρωτήσει αν είσαι έτοιμος. Δεν θα σε προειδοποιήσει. Θα έρθει εκεί που δεν το περιμένεις και θα σε βρει, για να σου θυμίσει ότι η αλήθεια δεν κρύβεται για πάντα. Γιατί άγιοι δεν υπάρχουν. Όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε κάνει λάθη. Το θέμα είναι πώς στέκεσαι απέναντι σε αυτά τα λάθη. Αν έχεις το θάρρος να τα αναγνωρίσεις πρώτα στον εαυτό σου, αν έχεις το φιλότιμο να ζητήσεις συγγνώμη από όσους πλήγωσες, αν έχεις την ωριμότητα να παραδεχτείς πως κάποτε ήσουν εσύ το πρόβλημα.
Γιατί άγιοι δεν υπάρχουν. Όλοι, λίγο ή πολύ, έχουμε κάνει λάθη. Το θέμα είναι πώς στέκεσαι απέναντι σε αυτά τα λάθη.
Σε μια κοινωνία όπου τίποτα δεν μένει για πάντα κρυφό, όπου αργά ή γρήγορα όλα βγαίνουν στην επιφάνεια, οι επιλογές μας μας ακολουθούν. Κι αν νομίζεις πως μπορείς να σβήσεις ανθρώπους που κάποτε σε στήριξαν, να κρατήσεις μια αμυντική στάση απέναντι σε όποιον θυμίζει ποιος πραγματικά είσαι, να διαγράψεις όσους στάθηκαν δίπλα σου στα δύσκολα… κάνε το. Αλλά να ξέρεις, αν έχεις συνείδηση, εκείνο το «κάτι» θα σε τρώει μέσα σου για πάντα. Αν έχεις καρδιά, αργά ή γρήγορα θα θελήσεις να διορθώσεις όσα κατέστρεψες με τις αποφάσεις σου. Θα θελήσεις να γίνεις καλύτερος, να ζητήσεις συγχώρεση, να επανορθώσεις. Αν όμως μέσα σου κυλάει ένας αθεράπευτος εγωισμός, τότε δεν θα το καταλάβεις ποτέ. Θα συνεχίσεις να πληγώνεις ανθρώπους, να διαλύεις σχέσεις, να φέρεσαι σαν να είσαι ο καλύτερος, ο αλάνθαστος, ο «σωστός».
Και ξέρεις τι είναι το χειρότερο; Ότι σε αυτή τη ζωή δεν πληρώνουμε πάντα με τον ίδιο τρόπο που πληγώσαμε. Κάποιες φορές η ζωή έρχεται να μας βάλει μπροστά σε άλλες δοκιμασίες, εκεί που νομίζαμε ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Εκεί φαίνεται η πραγματική μας δύναμη: αν θα μείνουμε άνθρωποι ή αν θα συνεχίσουμε να τρέφουμε το εγώ μας μέχρι να μας καταπιεί. Το ανθρώπινο είδος είναι επικίνδυνο, εγωιστικό και πάνω από όλα αχάριστο. Πόσες φορές δεν είδαμε ανθρώπους να σε υμνούν όταν τους χρειάζεσαι και να σε πετούν σαν να μην υπήρξες ποτέ όταν πάψεις να τους εξυπηρετείς; Πόσες φορές άνθρωποι που στάθηκαν στο πλάι μας σε στιγμές που κανείς δεν το έκανε, έγιναν «ανύπαρκτοι» όταν δεν μας βόλευε η παρουσία τους στη ζωή μας;
Όμως, αν υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμόμαστε, είναι αυτό: Η ζωή πάντα γυρίζει. Και στο τέλος, δεν μετρά ποιος έδειξε δύναμη, αλλά ποιος έμεινε άνθρωπος. Ποιος κράτησε την ανθρωπιά του όταν μπορούσε να γίνει σκληρός. Ποιος κράτησε την αξιοπρέπειά του όταν μπορούσε να εκδικηθεί. Ποιος έμαθε να συγχωρεί, ακόμη κι όταν τον πλήγωσαν.
Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω που να μην έχει πληγωθεί από την αχαριστία και τον εγωισμό των ανθρώπων. Αυτό που ξέρω είναι πως, παρά τα λάθη μας, όλοι έχουμε το δικαίωμα να γίνουμε καλύτεροι. Όλοι μπορούμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας, να ζητήσουμε συγγνώμη, να αλλάξουμε πορεία. Το θέμα είναι να το θέλουμε. Γιατί ο κύκλος, αργά ή γρήγορα, θα γυρίσει. Και τότε, εκεί που νομίζαμε πως «κερδίσαμε», θα χρειαστεί να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε.
Κι αν έχουμε μείνει άνθρωποι.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
