Όταν «πέσουν» οι μάσκες βλέπεις καθαρά…όταν σβήσουν τα φώτα ακόμη καλύτερα. Γιατί εκεί φαίνεται η αλήθεια, όταν βγαίνουν στην επιφάνεια οι αλήθειες…Δεν σε σοκάρουν, έτσι τουλάχιστον διατυμπανίζεις. Όλοι ζούσαμε στο μικρόκοσμο μας και «θάβαμε» αυτά που μας ενοχλούσαν, και όταν ήρθε επιτέλους, η στιγμή να μιλήσουμε…όλοι ξέραμε ή τουλάχιστον υποψιαζόμαστε την αλήθεια.
Όλοι είχαν ευθύνη και αυτοί που ήξεραν και δεν μιλούσαν και πολύ περισσότερο, αυτοί που κρύβονταν πίσω από το πόνο τους. Χρειάζονταν, απλά ένα ταρακούνημα για να μας βγάλει έξω από το καβούκι μας και να μας βοηθήσει να εκφράσουμε αυτά που νοιώθουμε.
Υπάρχουν όμως ακόμη άτομα που «κρύβονται» πίσω από τις μάσκες και διερωτώμαι πότε θα φανερωθούν και πότε θα γνωρίσουν πραγματικά τον εαυτό τους. Γιατί εμείς γνωρίζουμε πραγματικά ποιοι είναι αυτοί που κρύβουν τα δικά τους μυστικά και όσο να θέλουμε να βγάλουμε προς τα έξω τον εαυτό τους, δεν τα καταφέρνουμε.
Γιατί απλά δεν θέλουν να μιλήσουν και θεωρούν ότι ακόμη δεν ήρθε η στιγμή…Γνωρίζαμε, διατυμπανίζει ο ένας και ο άλλος αλλά δεν μιλούσαμε…Ποιοι είναι άραγε οι λόγοι της σιωπής; ο φόβος, η απόρριψη, τι ακριβώς είναι αυτό που εμποδίζει κάποιον να μιλήσει.
Οι αλήθειες είναι πικρές και καταστροφικές…και η παραδοχή ότι έχεις λάθος είναι ακόμη χειρότερη. Είσαι αυτός που με τα χίλια λάθη δεν θέλεις να παραδεχτείς την αλήθεια…Γιατί, απλά φοβάσαι ακόμη ότι δεν θα σε πιστέψει κανένας. Και όμως, η αλήθεια πρέπει να βγει στην επιφάνεια γιατί όσο βουλιάζει στο τέλος θα γίνει ένα με το πάτο της θάλασσας…και δεν θα ξεκολλά από εκεί. Δεν θα καταφέρει ποτέ να βγει στην επιφάνεια και δεν θα βγει ποτέ η δική σου, αλήθεια…
