fbpx
24.9 C
Nicosia
Τρίτη, 23 Ιουλίου, 2024
Value betting by RebelBetting - the easiest way to make money on sports
ΑρχικήΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣΝΤΕΙΒΙΝΤ ΧΑΝΤΕΡ: Mια ιστορία αγάπης που έφτασε στην δολοφονία-«Θέλω να είμαι κοντά...

ΝΤΕΙΒΙΝΤ ΧΑΝΤΕΡ: Mια ιστορία αγάπης που έφτασε στην δολοφονία-«Θέλω να είμαι κοντά της. Δεν μπορώ ποτέ να την αφήσω»-Οι μέρες του στην φυλακή-(Φώτο-Βίντεο)

-

Την ιστορία της γνωριμίας της συζύγου του, Janice και με την παρότρυνση της να την βοηθήσει να πεθάνει, ο σύζυγός της Ντέιβιντ Χάντερ εξιστορεί σε συνέντευξή του στη Daily Mail, τις συνθήκες κράτησής του στις φυλακές της Κύπρου αλλά και πώς έφτασε να δολοφονήσει την σύζυγό του.

Στο πρώτο μέρος της συνέντευξής στη Daily Mail, ο Ντέιβιντ μίλησε για το σοβαρό πρόβλημα υγείας της σύζυγού του αλλά και πώς αποφάσισε να βάλει τέρμα στην ζωή της ο ίδιος, μετά από παρότρυνση της αγαπημένης του. Το ζεύγος είχε μοιραστεί 16 ευτυχισμένα χρόνια στην Κύπρο μέχρι που το φθινόπωρο του 2016, όπου η Janice διαγνώστηκε με καρκίνο του αίματος. Οι τελευταίες έξι εβδομάδες της ζωής της ήταν βασανιστικές.

«Πιστεύαμε ότι η Κύπρος ήταν παράδεισος, σαν να είμαστε σε αιώνιες διακοπές. Και μετά η Τζάνις αρρώστησε. Σε κάποια στιγμή η Τζάνις δεν μπορούσε να περπατήσει ή να σταθεί. Κοιμόμασταν σε ξαπλώστρα στο καθιστικό. Της κρατούσα το χέρι. Ο πόνος χειροτέρεψε. Το δέρμα της ήταν καλυμμένο με μώλωπες. Είχε τρομερή διάρροια και φορούσε πάνες για ενήλικες. Έπεφταν τούφες από τα μαλλιά της, έτρωγε πολύ λίγο και όταν το έκανε ήταν άρρωστη. Κάθε μέρα με παρακαλούσε, «Τίποτα δεν θα γίνει καλύτερο. Θέλω να με βοηθήσεις να πεθάνω». Αλλά όποτε παρακαλούσε της έλεγα όχι. Αντιστεκόμουν».

Το μοιραίο βράδι του Δεκέμβρη του 2021, ο Ντέιβιντ την έπνιξε και ακολούθως κατάπιε 60 χάπια που βρήκε στο σπίτι μαζί με ένα μπουκάλι κονιάκ, με στόχο να οδηγηθεί σε θάνατο και να συναντήσει τη αγαπημένη του. Ο ίδιος όμως, ήθελε να πει μια «τελευταία κουβέντα» με τον μικρότερο αδερφό του Γουίλιαμ που μένει στην Αγγλία και τηλεφώνησε να του πει τι είχε κάνει, ζητώντας του να το πει στη κόρη του, Λέσλι.

«Ο θάνατος άλλαξε το πρόσωπό της τόσο γρήγορα που με τρόμαξε. Είχε το πιο όμορφο χαμόγελο. Έλεγα ότι θα μπορούσε να έχει κάνει μια περιουσία διαφημίζοντας οδοντόκρεμα. Αλλά όταν πέθανε έγινε γκρίζα. Το σαγόνι της ήταν στριμμένο. Αυτό είναι το πρόσωπο που μου έρχεται στους εφιάλτες. Γνωριστήκαμε στο Ashington ως έφηβοι, ήταν «το πιο όμορφο κορίτσι της πόλης. Από τη στιγμή που την είδα, δεν κοίταξα ποτέ άλλη γυναίκα».

Ο Ντέιβιντ στην συνέντευξή του περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης του στις κυπριακές φυλακές λέγοντας ότι ήταν στο κελί μαζί με τοξικομανείς και δολοφόνους.

Πηγή φωτογραφίας: Skynews

««Πήγα προς ένα αυτοκίνητο, εντελώς μουσκεμένος. Με πήγαν σε ένα μικρό δωμάτιο. Ήμουν ακόμα μούσκεμα. Ρώτησα αν είχαν κάτι με το οποίο θα μπορούσα να σκουπιστώ, μερικά στεγνά ρούχα. Περίμενα λίγα λεπτά. Μετά με έβαλαν σε ένα αυτοκίνητο, με βρεγμένες πιτζάμες και με οδήγησαν σε ένα ψυχιατρείο στη Λευκωσία και με αλυσόδεσαν σε ένα κρεβάτι, Κάθε φορά που ήθελα να πάω στην τουαλέτα έπρεπε να ρωτήσω έναν από τους αστυνομικούς που καθόταν, συνεχώς δίπλα από το κρεβατιού μου». Οι επόμενες μέρες όλα ήταν θολά. Θυμάται μια καταιγίδα βροχής, τη χειρότερη που μπορούσε να θυμηθεί στο νησί, και ότι του έδωσαν ένα παλιό ζευγάρι με ροζ πιτζάμες.

«Ένα βράδυ ένας εύσωμος ήταν ξαπλωμένο γυμνός στο κρεβάτι μου. Ήμουν τρομοκρατημένος. Δεν θα κατέβαινε. Τότε συνειδητοποίησα ότι τα έκανε στο κρεβάτι μου. Φώναξα στον φρουρό αλλά έπρεπε να καθαρίσω το χάος και να τοποθετήσω το νέο κρεβάτι. Ήμουν τρομοκρατημένος όλη την ώρα. Υπήρχαν τοξικομανείς, αλκοολικοί. ο τρελός τύπος που μιλά στο φανταστικό του τηλέφωνο μέρα και νύχτα. Ήθελα απλώς να είμαι μόνος μου. Δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν. Το μυαλό μου ήταν ακόμα μουδιασμένο».

«Με ρώτησε ένας ψυχίατρος τη δεύτερη ή την τρίτη μέρα εάν ήθελα να πεθάνω. Είπα ότι δεν το ήθελα. Είχα συνειδητοποιήσει μέχρι τότε πόσο εγωιστής ήμουν με την κόρη μου. Ήταν τρομερό για τη Λέσλι. Είχα σκοτώσει τη μητέρα της, αλλά ποτέ δεν με κατηγόρησε. Ήξερε τι φοβερό πόνο ένιωθε. Ήξερε πόσο αποφασιστική ήταν η μαμά της. Η Λέσλι έλεγε συνέχεια πόσο με αγαπούσε. Ήξερα ότι έπρεπε να ζήσω για εκείνη».

Δεν είχε τάσεις αυτοκτονίας και τον οδήγησαν στις Κεντρικές Φυλακές της Λευκωσίας. «Μερικές φορές υπήρχαν τρεις άντρες σε ένα δωμάτιο με δύο κρεβάτια και ένας από εμάς έπρεπε να κοιμηθεί στο πάτωμα. Ένα αγόρι από τη Συρία έδωσε το κρεβάτι του για μένα. Το 99% των κρατουμένων μου έδειξαν σεβασμό και καλοσύνη».

Μέχρι τις 5 Ιανουαρίου είχε μεταφερθεί σε ένα μόνιμο κελί – ένα δωμάτιο 5,5 μέτρων επί 12 το οποίο μοιραζόταν με 11 άνδρες, ανάμεσά τους δολοφόνους, τοξικομανείς και κλέφτες.

Ήταν ένας στενός χώρος, υπήρχε μυρωδιά των σωμάτων, θόρυβος, πλήξη, λιγοστό κακής ποιότητας φαγητό. Έχασε δυόμισι κιλά. Ο κ. Χάντερ είχε άφήσει μούσι και ζήτησε συγγνώμη που δεν είναι κουρεμένα καλά γιατί απαγορεύτηκαν τα ξυραφάκια στη φυλακή. «Ένας άντρας είπε ότι θα κόψει τον καρπό του. Ένας άλλος είπε ότι θα κόψει το λαιμό του. Έτσι, την επόμενη μέρα μας πήραν τα ξυράφια. Τα μόνα πράγματα που σου δίνουν στη φυλακή ήταν χαρτί υγείας και φαγητό. Ό,τι άλλο έπρεπε να το αγοράσεις: οδοντόβουρτσα, τσάι, οποιοδήποτε φάρμακο χρειαζόσουν. Όλα αυτά προήλθαν από τις αποταμιεύσεις μου επειδή η κυβέρνηση του ΗΒ σταμάτησε να πληρώνει τη σύνταξή μου όταν πήγα στη φυλακή. Είχα δουλέψει για πάνω από 40 χρόνια.

«Η πλήξη στη φυλακή ήταν το χειρότερο πράγμα: βαριόμουν να βαριέμαι. Ζήτησα βιβλία και χρειάστηκαν επτά εβδομάδες για να πάρω ένα. Κάθε μέρα σκεφτόμουν τη Τζάνις. Θα της μιλούσα για το τι είχε συμβεί εκείνη τη μέρα.  Θα της έλεγα, «δεν ξέρω αν σε αγαπώ περισσότερο ή αν μου λείπεις περισσότερο». Σε κάποιους ακούγεται ανόητο. Οχι σε εμένα».

Την μεγαλύτερη θλίψη, την ένοιωσε όταν του έμαθε για την κηδεία της χωρίς ωστόσο να τον αφήσουν να μεταβεί.

«Μου είπαν για την κηδεία της, αλλά δεν με αφήσαν να πάω. Δεν με άφηναν ούτε να κοιτάζω από απόσταση, να βλέπω το φέρετρο. Ήμουν τόσο τρελός που κόντεψα να χάσω το μυαλό μου όταν την έθαψαν».

Πηγή φωτογραφίας: Skynews

«Στην φυλακή κανείς δεν απειλούσε. Δεν τρόμαξα. Έκανα παρέα με ένα παλικάρι από τη Σαουθάμπτον, το οποίο διέπραξε ένα μικρό παράπτωμα. Όταν αφέθηκε ελεύθερος μου έλειψε. Είναι ένας άνθρωπος με ήπιους τρόπους, αμέσως συμπαθής».

Ο Ντέιβιντ κατηγορήθηκε για φόνο, αντιμετώπισε το ενδεχόμενο μιας ισόβιας κάθειρξης. Στη συνέχεια η κατηγορία μετατράπηκε σε ανθρωποκτονία από αμέλεια και καταδικάστηκε σε δύο χρόνια φυλάκιση, ενώ την περασμένη Δευτέρα αφέθηκε ελεύθερος μετά από 19μηνη κράτηση. Ο ίδιος δεν αισθάνεται καλά αλλά θέλει να συνεχίσει τη ζωή του στην Κύπρο για να είναι δίπλα στην αγαπημένη του γυναίκα.

«Δεν ήθελα να ζήσω χωρίς αυτήν. Εκείνη τη στιγμή δεν θα μπορούσα να με νοιάζει λιγότερο τι μου συνέβη. Αν με είχαν πυροβολήσει ή με κρεμούσαν, θα ήμουν ευγνώμων. Είναι η μόνη γυναίκα που αγάπησα και δεν είναι μαζί μου. Θα πάω στην Αγγλία για να επισκεφτώ τη Λέσλι. Αυτή είναι η πρώτη μου ευθύνη τώρα. Να δω τον αδερφό μου και τα παλικάρια με τα οποία δούλευα στο ορυχείο. Όλοι με στήριξαν και δεν μπορώ να πω πόσο ευγνώμων είμαι. Σκέφτηκα κάποια στιγμή ότι θα επέστρεφα στην Αγγλία για να ζήσω, αλλά ήταν ένα βάρος για μένα. Έτσι κατέληξα στο συμπέρασμα ότι θα έμενα στην Κύπρο και θα έβρισκα ένα μέρος να νοικιάσω κοντά στον τάφο της Janice, ώστε να μπορώ να τον επισκέπτομαι κάθε μέρα. Θέλω να είμαι κοντά της. Δεν μπορώ ποτέ να την αφήσω. Έχω αποφασίσει για αυτό».

Πηγή: Daily Mail

- Advertisment -

πρεπει να διαβασετε:

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΣΥΖΥΓΩΝ/ΤΕΚΝΩΝ ΑΓΝΟΟΥΜΕΝΩΝ: Περιμένουν την δημόσια απολογία του Φειδία Παναγιώτου-Μια από...

Ατυχές περιστατικό χαρακτηρίζει με ανακοίνωση τους, ο «Σύνδεσμος Συζύγων/Τέκνων Αγνοουμένων οι 1619», που συνέβη στο Προεδρικό Μέγαρο κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης μνήμης...