H Mαρινέλλα της καρδιάς μας που όταν τραγούδα όλα μοιάζουν μαγικά. Η μεγάλη ερμηνεύτρια που δεν υπάρχουν λόγια να την χαρακτηρίσει κάποιος και την βλέπει μόνο με σεβασμό, παραχώρησε μια συνέντευξή καρδιάς στην οποία εξομολογείται ότι «Κάθε απώλεια αγαπημένου ανθρώπου είναι μια έλλειψη που δεν αναπληρώνεται ποτέ».
Λίγες μέρες πριν την sold out επιστροφή της στο Ηρώδειο, η Μαρινέλλα έδωσε συνέντευξή στον Κώστα Μπουρούση και το Gala του Πρώτου θέματος. Η ίδια μιλά για τα σημαντικά θέματα της ζωής της που τόσο απλά και ανεπιτήδευτα, όπως λέει ο δημοσιογράφος, μόνο μια αληθινή ντίβα θα μπορούσε.
Η ίδια τραγουδά εδώ και εξήντα πέντε χρόνια αλλά ποτέ δεν ένιωσε ότι έκλεισε ο κύκλος της, ποτέ δεν είπε «φτάνει». «Νομίζω ότι αυτό θα γίνει εντελώς ξαφνικά, όταν κάποιο καμπανάκι μέσα μου θα χτυπήσει και θα το ακούσω μόνο εγώ… Τότε θα αποσυρθώ αθόρυβα, χωρίς να καταλάβει κανείς τίποτα. Νομίζω ότι θα είναι το πιο ήσυχο φευγιό που θα υπάρχει».
Άλλωστε, η μέχρι τώρα πορεία και οι επιλογές της μαρτυρούν στην ζωή της, της δόθηκε η δυνατότητα να ήταν η πρώτη γυναίκα που σηκώθηκε από την καρέκλα, τραγούδησε και χόρεψε ντυμένη με παντελόνια, πουκάμισο και κοντά μαλλί.
«Μέχρι τότε όλες οι τραγουδίστριες δεν τολμούσαν κάτι τέτοιο. Επέβαλα στα μαγαζιά όπου εργαζόμουν ως ρεπό την Κυριακή, για μένα και τους μουσικούς μου, και μάλιστα ζήτησα να πληρώνονται το ρεπό τους. Απαγόρεψα το σπάσιμο των πιάτων, έφερα θεατρικό φωτισμό στα κέντρα αυτά, ζήτησα το μαγαζί να είναι στρωμένο με λευκά τραπεζομάντιλα και ο κόσμος να μπορεί να τρώει πριν αρχίσει το πρόγραμμα. Και φρόντιζα να αρχίζουμε νωρίς. Επίσης, ως ανήσυχη φύση που είμαι, έκανα συνέχεια καινούριες συνεργασίες και εισήγαγα μια άλλου είδους μουσική στη νυχτερινή ζωή. Όλα αυτά δεν έγιναν από τη μια μέρα στην άλλη, διέθεσα πολύ κόπο και χρόνο, αλλά νομίζω ότι άνοιξα τον δρόμο για κάτι διαφορετικό στον χώρο μας. Και για να δείτε πόσο επαναστάτρια είμαι, δεν δίστασα κάποια στιγμή να αφήσω τα μεγάλα κοσμικά κέντρα και να ξεκινήσω μια δεύτερη καριέρα στις μπουάτ. Μια ζωή ρίσκαρα και θα συνεχίσω να ρισκάρω».
Αυτό όμως που της λείπει είναι οι δικοί της άνθρωποι, που όπως διευκρινίζει, δυστυχώς δεν υπάρχουν πλέον στη ζωή. «Κάθε απώλεια αγαπημένου ανθρώπου είναι μια έλλειψη που δεν αναπληρώνεται ποτέ».
