Δεν ήταν συγγενής της. Δεν ήταν μάνα, ούτε γιαγιά της. Κι όμως, η κυρά Τιτίκα έδωσε τη ζωή της για να σωθεί η 8χρονη Μαρία. Τέτοιες πράξεις δεν είναι για να περνούν στα «ψιλά», αλλά για να χαράζονται με κεφαλαία στις καρδιές μας.
TΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Παρασκευή βράδυ, στην Ακτή Δυμαίων στην Πάτρα, όλα έγιναν σε μια στιγμή. Η μοτοσυκλέτα, η κραυγή, η σύγκρουση. Κι εκεί, μέσα στον φόβο και στον κίνδυνο, η κυρά Τιτίκα έσπρωξε το παιδί στο πεζοδρόμιο. Έγινε τείχος με το σώμα της. Δέχτηκε πάνω της το μοιραίο χτύπημα. Έφυγε ακαριαία, μα άφησε πίσω της ένα κοριτσάκι ζωντανό. Κι ίσως αυτό που συγκλονίζει περισσότερο είναι ότι το έκανε για ένα παιδί που δεν ήταν «δικό της». Γιατί η αγάπη της δεν είχε όρια αίματος. Γιατί η καρδιά της ήταν τόσο μεγάλη που χώρεσε μέσα της κάθε παιδί, κάθε άνθρωπο.
Ήταν μια απλή γειτόνισσα – όπως όλοι έχουμε στη γειτονιά μας. Μόνο που αυτή η γειτόνισσα αποδείχθηκε διαφορετική.
Ο πατέρας της μικρής το είπε καλύτερα απ’ όλους: «Έγινε η ασπίδα της κόρης μου». Και πράγματι, αυτό ήταν η κυρά Τιτίκα. Μια ασπίδα. Μια γιαγιά όλων μας, που με μια αυθόρμητη, ηρωική πράξη έγραψε τι σημαίνει ανθρωπιά.Δεν ξέρω ποια ήταν η ζωή της, τι μυστικά κουβαλούσε, τι επιθυμίες είχε. Ήταν μια απλή γειτόνισσα – όπως όλοι έχουμε στη γειτονιά μας. Μόνο που αυτή η γειτόνισσα αποδείχθηκε διαφορετική. Ίσως να ζούσε μοναχικά, χωρίς δικά της παιδιά. Ίσως η συντροφιά της να ήταν τα παιδιά του γείτονα, ίσως να τα πρόσεχε. Δεν ξέρω… Μέσα της κρατούσε μια αρχή που σήμερα μοιάζει σπάνια: «Η ζωή του άλλου αξίζει όσο και η δική σου».
Κι αυτή την αρχή την υπηρέτησε μέχρι το τέλος. Με την ίδια της τη ζωή. Θέλω να πιστεύω πως όλοι θα ήθελαν να μάθουν την ιστορία μιας 85χρονης γυναίκας που έγινε ήρωας για ένα παιδί που δεν ήταν δικό της. Γιατί η κυρά Τιτίκα δεν ήταν απλά μια καλή γειτόνισσα. Ήταν μια ψυχή που μας θυμίζει ότι όσο υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, υπάρχει ακόμα ελπίδα πως αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει καλύτερος.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
