Ο πόνος που νοιώθει η σύζυγός του Αλέξανδρου Νικολαϊδη, Δώρα Τσαμπάζη δεν μπορεί να επουλωθεί τόσο εύκολα. Η δημοσιογράφος η οποία έχασε τον άνθρωπο της θέλησε με το δικό της τρόπο να τον αποχαιρετήσει μετά την κηδεία του, εκφράζοντας τη αγάπη στο πρόσωπο του αφιερώνοντας του, δύο τραγούδια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: Πνευματικοί γονείς του Ραφαήλ – Νικόλαου έγιναν οι δύο αστυνομικοί οι οποίοι έσωσαν τη ζωή του μικρού αλλά και της μητέρας του κατά τη διάρκεια έντονης κακοκαιρίας με τη ονομασία «Ελπίς», η οποία έπληξε την Αθήνα.-https://coffeevibesmagazine.com/2022/10/16/%ce%b5%ce%bb%cf%80%ce%b9%cf%83-%ce%b4%cf%8d%ce%bf-%ce%b1%cf%83%cf%84%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%bc%ce%b9%ce%ba%ce%bf%ce%af-%ce%ad%ce%b3%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%bd-%ce%bd%ce%bf%ce%bd%ce%bf%ce%af/
Πώς άραγε μπορεί κάποιος να διαχειριστεί τον ανείπωτο πόνο που νιώθει στην καρδιά όταν χάνεις ένα δικό σου πρόσωπο; Τον σύζυγό σου και τον πατέρα των παιδιών σου που έζησες μαζί του, στιγμές ευτυχίας και αγάπης. Η ίδια πάντως στα λόγια της ραγίζει καρδιές ενώ αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους, είναι ότι η πραγματική ατυχία και δυστυχία ήταν να μην τον είχε γνωρίσει ποτέ.
«Πραγματική ατυχία και δυστυχία, θα ήταν να μην σε είχα γνωρίσει αγαπημένε μου. Ο Νίκος Μωραΐτης, φίλος του Αλέξανδρου, έγραψε τους στίχους από το τραγούδι του γάμου μας, το Αντικριστά. Άθελά του πριν δύο χρόνια έγραψε και αυτό το διαμάντι και έμελλε με αυτό να σκιστεί η καρδιά μου σήμερα (σ.σ. το Σάββατο) για δεύτερη φορά».
Το πρώτο τραγούδι που ανάρτησε είναι του Alex Sid με τίτλο «Να με ψάξεις» για το οποίο η Δώρα Τσαμπάζη έγραψε «κάθε στίχος και καρφί καλέ μου @alex_nikolaidis» ενώ το δεύτερο ήταν το τραγούδι «Πέτρα» το οποίο έχει ερμηνεύσει η Δέσποινα Βανδή.
«Πριν λίγο καιρό κάποιο άτομο από το περιβάλλον μου είπε, ” Τι ατυχία σε βρήκε κορίτσι μου” και αμέσως τον σταμάτησα.
Από πότε ο έρωτας είναι ατυχία;
Από πότε το να έχεις βρει το πρόσωπο με το οποίο οι καρδιές σας κουμπώνουν απόλυτα είναι ατυχία; Μόνο ευλογία και ευτυχία νιώθω που ήρθε αυτός ο άνθρωπος στη ζωή μου, που ερωτευτήκαμε τόσο δυνατά, που με κοίταζε στα μάτια και μου έδειχνε με τα λόγια του και τις πράξεις του ότι είμαι η μία, πως ό,τι έζησε πριν ήταν σταγόνες και εγώ ο ωκεανός.
Αυτές τις εποχές με τα τόσο ρηχά συναισθήματα, το να βρεις τον άνθρωπο σου είναι λαχείο ακόμα κι αν το ζήσεις μόνο για ένα βράδυ. Οπότε το ποτήρι για εμένα, όχι απλώς είναι μισογεμάτο, είναι τέρμα γεμάτο. Αν κάποιοι λένε ότι ζούνε 30 χρόνια μαζί με τον άνθρωπο τους και το ονομάζουν αυτό “ζήσαμε μια ζωή μαζί”, εγώ που έζησα 10 χρόνια μαζί του θα λέω ότι έζησα το 1/3 της ζωής μαζί του και είναι πολύ, πιστέψτε με. Γιατί πραγματική ατυχία και δυστυχία, θα ήταν να μην σε είχα γνωρίσει αγαπημένε μου.
�Έχουν στερέψει τα λόγια για την αγάπη σας και τη στήριξή σας στον ανείπωτο πόνο μας. Θα ήθελα να σας πω ένα τόσο μεγάλο ευχαριστώ που αφιερώσατε λίγο από τον χρόνο σας για εμάς. Τα παιδιά κι εγώ είμαστε καλά, απλώς χρειαζόμαστε λίγο χρόνο και ηρεμία. Δεν θα κρυφτούμε, δεν θα κλειστούμε σπίτι, δεν θα πενθήσουμε με τον κλασικό τρόπο, αλλά ανοίγοντας την αγκαλιά μας σε όσους περνούν τώρα ή πέρασαν αυτά που ζήσαμε κι εμείς, με τον εφιάλτη που λέγεται καρκίνος. Είμαστε εδώ νοερά κοντά σας, δεν είστε μόνοι, τα social media μου θα παραμείνουν ανοιχτά για όποιον έχει ανάγκη να μοιραστεί τα δικά του συναισθήματα, την δική του άσχημη εμπειρία, να μιλήσει κάπου, να βγάλει από μέσα του όλο αυτό που ζει.
Εξάλλου, αν μας δίδαξε κάτι με τον πιο οδυνηρό τρόπο, αυτή η τόσο μεγάλη απώλεια, είναι ότι η αλληλεγγύη κάνει θαύματα. Ακόμα κι αυτό το θαύμα είναι “μόνο” μια παράταση ζωής. Γιατί η ζωή, όσο κι αν κρατάει, πάντα είναι θαύμα. Κάντε μου μια χάρη. Αγκαλιάστε απόψε τους αγαπημένους σας σφιχτά, κοιμηθείτε αγκαλιά. Δεν είναι ο χρόνος γιατρός, η αγάπη είναι».
