Με βαθιά συγκίνηση και ευγνωμοσύνη, οι γονείς Ανδριάνα και Χαράλαμπος του αδικοχαμένου Θανάση, παρακολούθησαν την θεατρική παράσταση «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού» του Ντάριο Φο από την ταλαντούχα ομάδα μαθητών του Λυκείου Αγίας Φυλάξεως. Η εκδήλωση δεν ήταν απλώς μια καλλιτεχνική παρουσίαση, αλλά μια δυνατή κραυγή αλήθειας και δικαιοσύνης.
Η κυρία Ανθή Βασιλείου και η ταλαντούχα ομάδα μαθητών από το Λύκειο Αγίας Φυλάξεως ανέλαβαν την πρωτοβουλία να ανεβάσουν την παράσταση, η οποία πραγματοποιήθηκε το Σάββατο και την Κυριακή, 29 – 30 Μαρτίου 2025, στο Λανίτειο Θέατρο «Μάριος Τόκας». Η ιστορία του Θανάση, που έχασε άδικα και μαρτυρικά τη ζωή του στις 29 Σεπτεμβρίου 2005 ενώ υπηρετούσε την πατρίδα του, συνεχίζει να εμπνέει κάθε αγώνα ενάντια στη συγκάλυψη και την αδικία.
Οι μαθητές, με το πάθος και τη δύναμή τους, μετέφεραν με μοναδικό τρόπο τα μηνύματα του έργου. Μέσα από τη σάτιρα και την πολιτική του διάσταση, η παράσταση ανέδειξε τις διαχρονικές πληγές της κοινωνίας, ενώ παράλληλα τόνισε την ανάγκη για δικαιοσύνη και αλήθεια. Όσοι την παρακολούθησαν ένιωσαν βαθιά συγκίνηση και έντονο προβληματισμό.
Για την Ανδριάνα Νικολάου, η παράσταση λειτούργησε ως ένα πραγματικό μνημόσυνο για τον Θανάση της. Η απώλειά του παραμένει ανοιχτή πληγή, η αδικία δεν μπορεί να μείνει στο σκοτάδι και κάθε πρωτοβουλία που κρατά ζωντανή τη μνήμη του ενισχύει τον αγώνα για αλήθεια. “Δεν αρκεί να θυμόμαστε, πρέπει να απαιτούμε δικαιοσύνη”, τόνισε η ίδια, απευθυνόμενη όχι μόνο σε όσους πάλεψαν και παλεύουν για τη διαλεύκανση της υπόθεσης του γιου της, αλλά και σε ολόκληρη την κοινωνία που οφείλει να μην εφησυχάζει μπροστά στην αδικία.
Οι συντελεστές της παράστασης αξίζουν θερμά συγχαρητήρια, καθώς απέδειξαν ότι το θέατρο δεν είναι μόνο τέχνη, αλλά και εργαλείο αφύπνισης. Σε μια Κύπρο που εξακολουθεί να αναζητά δικαιοσύνη για πολλές πληγές της, τέτοιες πρωτοβουλίες φωτίζουν το δρόμο προς την αλήθεια και τη συλλογική ευθύνη.
Οι σχολικές παραστάσεις έχουν τη δύναμη να διαμορφώνουν συνειδήσεις, να προβληματίζουν και να αφήνουν ανεξίτηλα μηνύματα στους θεατές τους. Η πραγματική επιτυχία δεν κρίνεται από τον αριθμό των παιδιών που ανεβαίνουν στη σκηνή ή από τη φαντασμαγορία της παραγωγής, αλλά από τη δύναμη των μηνυμάτων που μεταδίδουν. Όταν το θέατρο στα σχολεία λειτουργεί ως μέσο κοινωνικού προβληματισμού και ευαισθητοποίησης, επιτελεί τον σπουδαιότερο ρόλο του: αφυπνίζει, εμπνέει και καλλιεργεί πολίτες με κριτική σκέψη και αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνία τους.
«Στους σκοτεινούς καιρούς τραγουδάμε τους σκοτεινούς καιρούς, ύστερα θα έρθει και για εμάς ο καιρός των τριαντάφυλλων».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
