Για άλλη μια φορά ο Χρίστος Κακουλλής φαίνεται να χρησιμοποιεί τον καμβά του ως έναν καθρέφτη της κοινωνίας, αποτυπώνοντας με ένταση και ειλικρίνεια την πραγματικότητα που μας πληγώνει. Το έργο του δεν είναι απλώς τέχνη· είναι μια κραυγή για όσα πολλοί αποφεύγουν να δουν ή να αναγνωρίσουν.
Κάθε του δημιουργία μοιάζει να αιχμαλωτίζει τις αθέατες όψεις της καθημερινότητας – τις κοινωνικές ανισότητες, την αδικία, τις τραγωδίες που δεν αντιμετωπίζονται με τη σοβαρότητα που τους αξίζει. Δεν ωραιοποιεί, δεν στρογγυλεύει τις γωνίες, αλλά μας φέρνει αντιμέτωπους με τη σκληρή αλήθεια.
Αυτό που ξεχωρίζει στο έργο του είναι η δύναμη με την οποία μετατρέπει τον πόνο και τη ματαίωση σε εικόνα.
Ο CRS, μέσα από τα δικά του λόγια και το έργο του, περιγράφει τα συναισθήματά του για τον χαμό μιας πενταμελούς οικογένειας, που χάθηκε μέσα στο ίδιο της το σπίτι, ενώ λίγα μόλις μέτρα πιο πέρα, οι επιβλητικοί ουρανοξύστες παραμένουν ανέγγιχτοι. Η εικόνα αυτή, πέρα από τη θλίψη, αποτελεί και μια υπενθύμιση του χάσματος που χωρίζει τους έχοντες από τους μη έχοντες, αποκαλύπτοντας μια κοινωνία όπου η ίδια η δυνατότητα επιβίωσης δεν είναι αυτονόητη για όλους.
Σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή, όπου οι επιβλητικοί ουρανοξύστες και τα πολυτελή κτίρια υψώνονταν στον ουρανό, η φλόγα της τραγωδίας δεν άφησε περιθώρια σωτηρίας σε όλους. Η φωτιά, σαν μια αδίστακτη δύναμη της φύσης, χτύπησε αδιάκριτα και άφησε πίσω της μόνο στάχτες και συντρίμμια.
Η κοινωνική ανισότητα φανερώνεται σε όλη της τη μεγαλοπρέπεια, αφού οι πλούσιοι δεν πλήρωσαν το τίμημα της καταστροφής που πλήρωσαν οι φτωχοί. Η δυνατότητα για επιβίωση και σωτηρία αποδείχθηκε για άλλη μια φορά συνάρτηση της οικονομικής κατάστασης, με τους φτωχούς να είναι εκτεθειμένοι σε συνθήκες που τους άφηναν ευάλωτους σε φυσικές καταστροφές, χωρίς τη δυνατότητα να προφυλαχθούν. Ο κόσμος των πολυτελών ουρανοξυστών υπήρξε για αυτούς ένα απομακρυσμένο, σχεδόν ουτοπικό καταφύγιο, ενώ η ζωή των πιο αδύναμων ανθρώπων παρέμεινε ευάλωτη στις φλόγες. Στη σκιά αυτών των μεγαλοπρεπών κτιρίων, η πραγματικότητα της ανισότητας δεν μπορούσε να κρυφτεί, αναδεικνύοντας τη σκληρότητα της διαφοράς που υπάρχει ανάμεσα στους έχοντες και τους μη έχοντες.
Καλό ταξίδι στα ουράνια στην οικογένεια, εύχομαι εκεί που θα παν να μην υπάρχουν πορτοφόλια,φτώχεια και πείνα. Τα παιδιά σαν αγγελακια θα παίζουν στους ουρανούς διχως έγνοια και σκοτούρα. Μαζι αγκαλιασμένοι στα ουράνια.
CRS.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ:
