Από τον ήλιο, βροχή και από την ζέστη, κρύο…κάπως έτσι διακυμαίνονται τα συναισθήματα κάποιων χωρίς να ξέρουν ακριβώς τι ζητούν από την ζωή. Μια κάτω και μια πάνω, πολλά συναισθήματα μαζεμένα μαζί «τοποθετημένα» σε ένα κουτί, όπως κάτι πράγματα παλιά που μπήκαν στο περιθώριο. Μια μέρα αποφασίσεις να ανοίξεις το “κουτί” για να δεις τι περιέχει μέσα σ’ αυτό και ξαφνικά, διαπιστώνεις ότι ένα από αυτά τα συναισθήματα που ήταν μέσα στο “κουτί” είχες ξεχάσει ότι υπάρχει.
Γιατί, ήταν τόσο βαθιά κρυμμένο μέσα στο “κουτί” που δεν μπορούσε να βγει έξω εύκολα από εκεί. Και τότε, αποφασίζεις να το «βγάλεις» να το «εξωτερικεύεις» αλλά δεν το κάνεις με μεγάλη χαρά. Και υπάρχουν φορές που μετανιώνεις που δεν το άφησες εκεί μέσα στην γωνία του, γιατί ήταν ίσως καλύτερα να ήταν θαμμένο εκεί. Ήταν νωρίς ακόμη να βγει από το “κουτί” του, γιατί δεν θέλεις να γίνεις όπως τους άλλους.
Κι’ ας πέρασαν τόσα χρόνια και ας άσπρισαν τα μαλλιά…Αυτό το συναίσθημα δεν σου ταιριάζει και θέλεις να το αγνοήσεις …Ήταν καλά χωμένο μέσα στο μικρό “κουτί” και θεωρείς ότι ποτέ δεν πρέπει να το βγάλεις από εκεί, γιατί συνεχίζεις να πιστεύεις ότι υπάρχει ανθρωπιά και αλληλεγγύη…Δεν σου ταιριάζει η απάθεια που μετατρέπεται σε αδιαφορία…Για αυτό, δεν θέλεις να βγάλεις από το “κουτί” το μεταβλητό αυτό συναίσθημα…γιατί είσαι σίγουρη ότι κάποτε θα εξαφανιστεί και δεν θα υπάρχει καν στο λεξιλόγιο, γιατί δεν ταιριάζει απλά σε κανέναν.
