Άνθρωποι είμαστε, και λάθη κάνουμε. Και πολλά και μεγάλα και μικρά…Λάθη που δεν μπορούν εύκολα να συγχωρεθούν και λάθη της στιγμής. Που άλλοι δεν τα θεωρούν σοβαρά και άλλοι που “πεθάνουν” από τις τύψεις…
Τα λάθη είναι για να τα διαπράττουμε και να μαθαίνουμε από αυτά…Τα επαναλαμβανόμενα λάθη όμως πονούν, πληγώνουν και είναι όπως τη μαχαιριά στην ψυχή…Γιατί είναι σκόπιμα και θέλουν να πληγώσουν, να αγνοήσουν και να εξευτελίσουν…
Είναι αυτά που δείχνουν ότι δεν υπολογίζεις τίποτε και κανέναν, ότι κάνεις του κεφαλιού σου και θεωρείς ότι είσαι ο άρχοντας…Που στο τέλος της ημέρας μόνο τον εαυτό σου σκέφτεσαι και την καλοπέραση σου…Που τελικά είσαι ένα άτομο χωρίς αισθήματα…
Που στην τελική φαίνεται ότι είσαι ένα άτομο ότι κάποιος σε πλήγωσε τόσο πολύ που θέλεις και εσύ να πληγώνεις εσύ τους άλλους…Δεν εξηγείται διαφορετικά… Που ενδεχομένως να μην ξέρεις τι θέλεις από την ζωή σου και στην δεδομένη στιγμή να πιστεύεις ότι πράττεις το σωστό…Στο ίδιο έργο θεατές…και το λάθος συνεχίζεται.. Ζεις απλά για να υπάρχεις μέσα στην κοινωνία. Ναι, τα λάθη είναι ανθρώπινα και είναι φυσιολογικό να γίνονται. Κανένας δεν είναι αλάνθαστος και ούτε τα ξέρει όλα.
Όμως τα λάθη πρέπει να πληρώνονται, να ξέρουμε το τίμημα για να μην νομίζουμε ότι μπορούμε να πληγώνουμε και άλλους ανθρώπους… Τα λάθη που δεν είναι σκόπιμα συγχωρούνταν, όπως και αυτά που γίνονται γι’ κάποιον λόγο…Όχι όμως αυτά που είναι επαναλαμβανόμενα που θέλουν να δείξουν ότι δεν υπολογίζουν κανέναν και τίποτε…θέλουν να δείξουν ότι δεν λογαριάζουν κανέναν και αγνοούν τα συναισθήματα των άλλων…Που περιέχουν όλη την υποκρισία του κόσμου…Αυτά δεν είναι λάθη, είναι σκοπιμότητα και τακτική…Μια τακτική συνεχιζόμενη που στο τέλος της ημέρας δεν βγάζει πουθενά…
