Παγκόσμια ημέρα ποίησης και δεν μπορούσαμε να μην επιλέξουμε ορισμένα από τα ποιήματα που κατά καιρούς διαβάσαμε και μας μείναν αποτυπωμένα στο μυαλό…
«ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΓΙΑΤΙ
Ποιο αέτωμα σε κράτησε
μετέωρο
παιδί με τα ξανθά μαλλιά
μέσα στο χαλασμό;
Ποιο χέρι ανίερο
σκόρπισε τη φωτιά
όπου λαμπάδιασε
το νεανικό κορμί σου;
Ποια φλόγα πύρινη
πήρε το σφρίγος
την ανεμελιά
το κάλλος;
Κι έμεινες να αιωρείσαι
στο κενό
ανάμεσα ουρανού και γης
μ’ ένα σωρό γιατί…, γιατί…
.
(αφιερωμένο στον άγνωστο νεκρό του βομβαρδισμού στην Αμμόχωστο, το 1974)
Tα ποιήματα ‘’ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ’’, και ‘’ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΓΙΑΤΙ’’ ανήκουν στη συλλογή της Κλαίρης Αγγελίδου με τίτλο “Μαρμαρυγή”, Εκδόσεις Εν Τύποις, 2017».
Η Κλαίρη Αγγελίδου κατάγονταν από την Αμμόχωστο το 1932.Σπούδασε Φιλολογία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών και εργάστηκε ως φιλόλογος σε σχολεία της Μέσης Εκπαίδευσης της Κύπρου και από το 1993 μέχρι το 1997 διετέλεσε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου. Είχε αναπτύξει πλούσιο συγγραφικό έργο με διακρίσεις, ιδιαίτερα στον τομέα της ποίησης. Ποιήματα και άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στον Ελληνικό και Κυπριακό τύπο και έχουν ανθολογηθεί στην Κύπρο, Ελλάδα, Ρουμανία και Ιταλία. Μεταφράσεις τους έγιναν μεταξύ άλλων σε Αγγλικά, Γαλλικά, Γερμανικά, Ιταλικά, Αραβικά, Δανέζικα, Ρουμάνικα και Αλβανικά.
| Κωνσταντίνος Καβάφης |
Ντίνος Χριστιανόπουλος | 20 Μαρτίου 2020
Τσαρλς Μπουκόφσκι
«Οι άνθρωποι χωρίς ηθική συχνά θεωρούν τους εαυτούς τους
πιο ελεύθερους,αλλά αυτό που μάλλον ισχύει
είναι πως δεν έχουν την ικανότητα να νιώσουν ή να αγαπήσουν».
.
Οδυσσέας Ελύτης | 18 Μαρτίου 1996
Την άνοιξη αν δεν την βρεις την φτιάχνεις.
Ναι την φτιάχνεις.
Κάθε φορά από την αρχή.
Όλο και πιο ζωντανή.
Όλο και πιο ποτισμένη.
Ναι την φτιάχνεις.
Με εκείνα τα χρώματα που σημαίνουν αρμονία.
Και με εκείνες τις λέξεις που δηλώνουν αρχή.
Ναι την φτιάχνεις.
Με εκείνο το φως, που μπορεί να σου δώσει Παράδεισο.
Και με εκείνα τα λουλούδια που μυρίζουν ζωή.
Ναι την φτιάχνεις.
Με εκείνο το άρωμα της αθάνατης, Ελπίδας.
Και με εκείνη την Πίστη που θα σε κάνει να μην φοβηθείς.
Ναι την φτιάχνεις λοιπόν.
Με υλικά αγνά για την ψυχή σου.
Και με στιγμές απλές που χαρίζουν αιώνιες χαρές
Που σε ακούν στην σιωπή.
Και δεν έχουν ανάγκη τα λόγια για εξηγήσεις.
Ναι την φτιάχνεις.
Με εκείνα τα όνειρα που θα σε γεμίσουν υποσχέσεις.
Και με εκείνα τα χαμόγελα που θα σου δείξουν πως πρέπει να ζεις.
