Δεν ήξερα ότι πριν ένα χρόνο θα μου δίνονταν η ευκαιρία να «γνωρίσω» από κοντά τους τρεις μικρούς μου φίλους, γιατί έτσι τους χαρακτηρίζω, οι οποίοι έφυγαν από τη ζωή αλλά πάντοτε θα μείνουν στην σκέψη μου.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Μπορεί να ακούγεται λίγο παρατραβηγμένο αλλά δεν είναι. Αυτά τα τρία παιδιά αλλά και όλα τα άλλα που νοσηλεύονται στο Ογκολογικό και ακόμη περισσότερο στο ουρανό, μου έδωσαν μια δύναμη απίστευτη και με έκαναν να «ξυπνήσω» από το λήθαργο μου. Ουδέποτε στα τόσα χρόνια στα ΜΜΕ είχα ασχοληθεί τόσο πολύ με αυτές τις περιπτώσεις γιατί αισθανόμουν ότι είναι θέματα λεπτά και δεν «τολμούσα» να ρωτήσω έστω από ευγένεια για την κατάσταση κάποιου παιδιού που νοσηλεύεται στο Ογκολογικό. Δεν ήθελα να πιστέψουν έστω και για μια στιγμή ότι χρησιμοποιούσα με οποιονδήποτε τρόπο τον πόνο κάποιου για σκοπούς δημοσιογραφικούς.
Η αρχή έγινε με τον Λάμπρο Καλλένο. Ένα μικρό παιδάκι που μπήκε κατευθείαν στην καρδιά μου. Αυτό που λάτρευα ήταν το χαμόγελο του και πόσο δημιουργικός ήταν. Την πρώτη φορά που μίλησα με την μητέρα του, Χριστίνα προσπάθησα να είμαι όσο πιο πολύ προσεκτική. Ως μητέρα και εγώ ήξερα ότι δεν ήταν εύκολο να μου μιλήσει. Όμως η ευγένεια, ο πράος χαρακτήρας της, η υπομονή της με έκαναν να νοιώθω άνετα. Διερωτόμουν από πού αντλεί αυτή τη δύναμη και «τόλμησα» να την ρωτήσω….Από το ίδιο τον Λάμπρο Καλλένο, τον μικρό μαχητή, ο οποίος έφυγε από τη ζωή, λίγο πριν επιστρέψει στην Κύπρο από το Ισραήλ. (Ο μικρός άγγελος έφυγε από την ζωή στις 25 Σεπτεμβρίου 2022)
Η δεύτερη περίπτωση ήταν με την μικρή Εβελίνα Παπαντωνίου, για την οποία ρώτησα και έμαθα ενώ το πρώτο θέμα που έγραψα για την εκείνην ήταν μετά από την ιδέα και την δημιουργικότητα της Ιωάννας Χατζηγεωργίου-Κυριάκου η οποία είναι ειδική εκπαιδευτικός και νηπιαγωγός και θέλησε να βοηθήσει με το δικό της τρόπο τη μικρή Εβελίνα δημιουργώντας το «Πασχαλινό βιβλιαράκι 60 σελίδων για τη μικρή Εβελίνα». Η Ιωάννα Χατζηγεωργίου-Κυριάκου ζητούσε από κόσμο να βοηθήσει στον αγώνα της οικογένειας για τη συλλογή χρημάτων. Αυτό ήταν και η αρχή και κάθε ανάρτησή της μητέρας της Εβελίνας, Νεκταρίας, ήμουν στο πλάι τους, χωρίς ωστόσο να το γνωρίζουν. Όμως, το μικρό αγγελούδι δεν τα κατάφερε και έφυγε από τη ζωή. (Η μικρή μαχήτρια έφυγε από τη ζωή στις 12/08/2022)
Η περίπτωση του Κυριάκου Σπάου με βύθισε στην θλίψη, αφού πίστευα όπως όλοι μας ότι ο μικρός άγγελος είχε ξεπεράσει όλα τα εμπόδια αφού μόλις πριν ένα χρόνο είχε κτυπήσει το καμπανάκι του Ογκολογικού. Όμως, ο Θεός είχε άλλα σχέδια γι’ αυτόν και ο μικρός μαχητής δεν κατάφερε να μείνει μαζί μας. (Ο Κυριάκος έφυγε από τη ζωή στις 24 Δεκεμβρίου 2022)
Αυτό όμως που με έκανε να σκεφτώ δίπλα ήταν η συνομιλία μου, με κάποια άλλη μητέρα η οποία έχασε πριν λίγα χρόνια την κόρη της και μου υπογράμμισε ότι δυστυχώς δεν είναι μόνο αυτά τα τρία παιδάκια που έχουν φύγει από τη ζωή τον τελευταίο χρόνο. Με ευχαρίστησε που βάζω και εγώ το λιθαράκι μου για όλα τα παιδάκια και ένοιωσα πραγματικά συγκινημένη, γιατί διαπίστωσα ότι ένα μόνο ευχαριστώ από τους γονείς που περνούν αυτό το Γολγοθά είναι αρκετό. Προσωπικά τους δίνω εγώ συγχαρητήρια γιατί έχουν δύναμη ψυχής, είναι και αυτοί μαχητές, γιατί δεν είναι εύκολο να βλέπεις το παιδί σου να παλεύει για τη ζωή του και εσύ να είσαι ανήμπορος να κάνεις κάτι. Να αφήνεις στα χέρια του Θεού και των γιατρών το σπλάχνο σου και αυτό που σου δίνει ζωή…
Εύχομαι από τα βάθη της καρδιάς μου να είναι καλά όλα τα παιδάκια που βιώνουν την μεγαλύτερη δοκιμασία της ζωής τους να ξεπεράσουν την ασθένεια τους και να βγουν νικητές. Μέσα από τα δικά τους μάτια μπορούμε και εμείς έως μεγαλύτεροι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι με περισσότερες ευαισθησίες ώστε να μας αξίζει να αποκαλούμε τους εαυτούς μας, ανθρώπους…
Καλή Χρονιά σ’ όλους
