Ένα κείμενο που περιγράφει όλη τη αγωνία, την θλίψη αλλά και την ελπίδα ενός ασθενή περιγράφει η νοσηλεύτρια Μαρία Φωκά μέσα σε λίγες γραμμές. Η νοσηλεύτρια εκφράζει τα συναισθήματα της και περιγράφει ένα περιστατικό από τα πολλά που της συνέβη όταν σε βάρδια της, στο θάλαμο εντατικής θεραπείας θάλαμο όπου νοσηλεύονται οι ασθενείς, έχουν ως μόνη συντροφιά τους, τις νοσηλεύτριες που τους φροντίζουν…
«Τελείωσα τη βάρδια και επέστρεψα σπίτι… Σήμερα εργάστηκα ως υπεύθυνη βάρδιας στον νοσηλευτικό σταθμό στη Μονάδας Εντατικής Θεραπείας του Γενικού Νοσοκομείου Λευκωσίας- ΜΕΘ 1. Άρχισα δουλειά στις 7.15 πμ και έφυγα στις 8.45 το βραδύ. Μετακινήσαμε ασθενείς, κάναμε διεργασίες πολλές. Κάποιοι ασθενείς ήταν καλύτερα και πήραν εξιτήριο. Ένας ασθενής δεν τα κατάφερε, δυστυχώς απεβίωσε. Ένταση, πίεση, άγχος, μάχη με τον χρόνο….. Ένα περιστατικό όμως με έκανε να τα διαγράψω όλα. Με γέμισε χαρά και περηφάνια για αυτό το επάγγελμα που επέλεξα στη ζωή μού. Ένας νεαρός ασιατικής καταγωγής πέρασε τη πόρτα της εντατικής και ήρθε δειλά- δειλά και μου είπε δείχνοντας το κινητό του:
“Σε παρακαλώ πολύ, η μάνα μου οπτικογραφησε ένα βίντεο και μου το έστειλε από τη χώρα μας. Θέλει να βάλετε το τηλέφωνο κοντά στο αυτί του αδελφού μου. Θέλει να του παίξετε το βίντεο”. Σκέφτηκα λίγο και του είπα: “Ενημέρωσε τους ότι σε 10 λεπτά θα κάνουμε βιντεοκλήση. Να τον δουν και να του μιλήσουν”. Το κάναμε…… συνδεθήκαμε και ξαφνικά στην οθόνη εμφανίστηκε το πρόσωπο της μάνα……ματιά τεράστια από αγωνία, χείλη τρεμάμενα…… γύρω πρόσωπα πολλά. Αδέλφια, συγγενείς, νέοι, γέροι και παιδιά. Όλοι ένα κουβάρι προσπαθώντας να δουν τον αγαπημένο τους. Εξήγησα ότι μπορεί να τους ακούει, ακόμα όμως είναι ληθαργικος. Δεν θα μπορεί να απαντήσει γιατί του κάναμε τραχειοτομία. Η αγωνία της μάνας στο ζενίθ. Γύρισα αργά την οθόνη προς τον ασθενή……. Επιφωνήματα χαράς και γέλιο και κλάμα….. Όλα μαζί……. Ξαφνικά όλοι σώπασαν. Ακουγόταν μόνο η μάνα…….. από το στόμα της έβγαινε ένα τραγούδι-νανούρισμα- μοιρολόι……και από τα ματιά της ποτάμι τα δάκρυα. Τα σκούπιζε με την κόκκινη μαντίλα της….. Ο νεαρός τρεμόπαιξε τα βλέφαρα στο άκουσμα της φωνής της. Κάρφωσε το βλέμμα στην οθόνη……. 10 λεπτά τραγούδησε η μάνα. Λύγισαν και οι πέτρες γύρω της….. Ένα δάκρυ κύλησε από τα μάτια του νεαρού. Λίγο πιο μετά έστρεψα την οθόνη προς εμένα για να τους αποχαιρετήσω. Η μάνα γονάτισε και άρχισε να κάνει μετάνοιες. Μου είπε η κόρη της στα Αγγλικά.
“Η μάνα κάνει προσευχή και λέει ο Θεός να σας έχει καλά που φροντίζετε το γιο της. Λέει ο γιος της είναι τώρα δικός σας γιος. Σας δίνει την ευχή της”. Χαιρετηθήκαμε και κλείσαμε. Βγαίνοντας στον διάδρομο μου είπε ο αδελφός του ασθενή. “Έκανες στη μάνα το μεγαλύτερο δώρο, πάντα θα σε ευγνωμονούμε”. Είναι 10 το βραδύ και σκέφτομαι…….. Είμαι τόσο τυχερή που είμαι Νοσηλεύτρια. Που είμαι εκεί. Που η δουλειά μου μπορεί να επηρεάσει θετικά. Που μπορώ να είμαι ΑΝΘΡΩΠΟΣ!»
