Ο σπουδαίος Αργεντίνος άσος Λιονέλ Μέσι, λύγισε πριν ακόμα ξεκινήσει τις δηλώσεις του για να αποχαιρετήσει επίσημα για πάντα την ποδοσφαιρική ομάδα που έζησε κοντά της δύο δεκαετίες.
Στην πιο συγκινητική στιγμή της καριέρας του στην Μπαρτσελόνα εξελίχθηκε η αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου, το μεσημέρι της Κυριακής. Ο Μέσι μπήκε στην αίθουσα κλαίγοντας και πριν αρχίσει να μιλάει, κατευθύνθηκε προς τη σύζυγό του για να του δώσει ένα χαρτομάντηλο. Στη συνέχεια, ανέβηκε στο βάθρο, αλλά και πάλι δεν κατάφερε να αρθρώσει λέξη, λόγω του standing ovation και του χειροκροτήματος από τους παρευρισκόμενους δημοσιογράφους, τεχνικούς και λίγους (πρώην) συμπαίκτες του, όπως οι Κάρλες Πουγιόλ, Τσάβι, Ζεράρ Πικέ, Σέρχιο Μπουσκέτς, Τζόρντι Άλμπα και Σέρχιο Αγκουέρο.
“Τις τελευταίες μέρες έδωσα πολλή σκέψη για το τι μπορώ να πω. Είναι πολύ δύσκολο για μένα έπειτα από τόσα χρόνια της ζωής μου εδώ. Δεν είμαι έτοιμος γι’ αυτό. Πέρυσι με όλες τις βλακείες, με το burofax, ήξερα τι να πω. Αλλά φέτος δεν είναι το ίδιο. Φέτος, η οικογένειά μου κι εγώ ήμασταν πεπεισμένοι ότι θα μείνουμε εδώ, κάτι που θέλαμε περισσότερο από ποτέ”, ήταν τα πρώτα λόγια του.
“Νομίζαμε ότι θα μείνουμε στη Βαρκελώνη. Ο χρόνος μας εδώ ήταν υπέροχος. Έπειτα από τόσα χρόνια εδώ, από τα 13 μου, έπειτα από 21 χρόνια, φεύγω με τη σύζυγό μου, με τα 3 καταλανοαργεντινά παιδιά. Δεν μπορώ να σας πω ό,τι ζήσαμε σε αυτήν την πόλη και δεν μπορώ να πω ότι δεν θα γυρίσουμε σε μερικά χρόνια, γιατί εδώ είναι το σπίτι μας. Είπα στα παιδιά ότι είμαι ευγνώμων προς όλους στο σύλλογο, που ήταν με το πλευρό μου. Ακόμα κι αυτούς που συνάντησα λίγες φορές”.
“Τρέφω πολύ μεγάλο σεβασμό γι’ αυτόν τον οργανισμό. Για όσα έζησα σε αυτήν την περίοδο. Για όλα τα καλά που έγιναν, αλλά και τα λίγα άσχημα, που με βοήθησαν να μεγαλώσω, να αναπτυχθώ. Τα έδωσα όλα γι’ αυτό το σύλλογο. Από την πρώτη μέρα που έφτασα μέχρι την τελευταία. Φεύγω. Είμαι ευγνώμων για τη φροντίδα που μου έδειξε ο λόγος. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα φύγω». Δεν μπορέσαμε να παίξουμε με κοινό λόγω της πανδημίας. Ήταν δύσκολο που δεν ακούγαμε φωνές, πανηγυρισμούς, φιλάθλους να φωνάζουν το όνομά μου. Αν φανταζόμουν την αποχώρησή μου, θα τη φανταζόμουν σε γεμάτο Καμπ Νόου. Πρέπει να γίνει έτσι όμως. Η αγάπη που μου δείχνει ο κόσμος είναι πάντα ίδια. Αναγνωρίζουν την αγάπη που έχω κι εγώ γι’ αυτούς και το σύλλογο”
“Ξεχνάω πολλά πράγματα από αυτά που θέλω να πω. Το σκέφτηκα πολύ, όμως τα λόγια δεν μου βγαίνουν. Το καλύτερο τώρα είναι να απαντήσω σε κάποιες ερωτήσεις. Ειλικρινά ευχαριστώ όλους”.
