Χωρίς πολλά λόγια, χωρίς τυμπανοκρουσίες. Ένα απλό κάλεσμα στα κοινωνικά δίκτυα ήταν αρκετό. Μια ανάρτηση με μέρα, ώρα και τόπο. Και μέσα σε λίγες ώρες, το Α’ Δημοτικό Σχολείο Πολεμιδιών μετατράπηκε σε Κέντρο Συλλογής και Ελπίδας.
Με πρωτοβουλία του Δημάρχου Πολεμιδιών, Άνδρου Θεοδώρου, και την ουσιαστική συμβολή της ομάδας Νερό και Χρώμα της Άντρης Ευριπίδου Αταλιώτη, στήθηκε μια ανθρώπινη αλυσίδα αλληλεγγύης. Ρούχα, παπούτσια, φάρμακα, τρόφιμα, μπισκότα, είδη υγιεινής– όλα μαζεμένα με φροντίδα και αγάπη, όλα απ’ την καρδιά.
Χωρίς δεύτερη σκέψη, άνθρωποι κάθε ηλικίας έσπευσαν να βοηθήσουν, με το ίδιο σύνθημα να ενώνει όλους: «Το λίγο του καθενός μας μπορεί να γίνει ένα τεράστιο ομαδικό πολύ». Οι εικόνες των καταστροφικών πυρκαγιών στοιχειώνουν τις σκέψεις μας. Μέσα στις στάχτες, όμως, ξεπροβάλλει το πιο φωτεινό πρόσωπο του τόπου μας: η ανθρώπινη αλληλεγγύη.
Πόσο εύθραυστη είναι η καθημερινότητα… Ένα σαπούνι, μια πάνα, ένα κουτί μακαρόνια. Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, μέσα σε λίγες ώρες έγιναν δυσεύρετα, πολύτιμα. Και όμως – η ανταπόκριση του κόσμου ήταν συγκλονιστική. Άνθρωποι πήγαιναν κι έρχονταν χωρίς σταματημό. Με σακούλες, κουτιά, παλέτες, και – κυρίως – με καρδιές γεμάτες προσφορά.
Πολλοί εθελοντές άφησαν παραλίες, διακοπές, δουλειές και σπίτια. Έμειναν μέχρι αργά και θα επιστρέψουν και αύριο – για όσο χρειαστεί. Ανάμεσά τους, η Θέα Νικολάου, και δεκάδες άλλοι αφανείς ήρωες που αποτελούν την ψυχή αυτής της προσπάθειας. Γιατί ο εθελοντισμός δεν είναι απλώς βοήθεια. Είναι στάση ζωής. Είναι να στέκεσαι δίπλα στον άλλον όταν όλα γύρω του καταρρέουν. Είναι η αγάπη στην πράξη.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
