Η απώλεια του 31χρονου Κωνσταντίνου Χατζημιχαήλ από την Περιστερώνα, μετά από τροχαίο δυστύχημα στον δρόμο Λευκωσίας-Τροόδους, αποτελεί μια τραγική υπενθύμιση της εύθραυστης φύσης της ανθρώπινης ζωής.
Ο Κωνσταντίνος, ένας νέος άντρας γεμάτος ζωή και ελπίδες για το μέλλον, έφυγε πρόωρα, αφήνοντας πίσω του την οικογένειά του και τους φίλους του σε ανείπωτο πόνο. Το γεγονός ότι η οικογένειά του, μέσα σε αυτή τη συντριπτική θλίψη, επέλεξε να δωρίσει τα όργανα του εκλιπόντος αποτελεί μια πράξη βαθιάς μεγαλοψυχίας και ανθρωπιάς.
Σε μια από τις πιο σκοτεινές στιγμές της ζωής τους, οι δικοί του άνθρωποι επέλεξαν να δώσουν ζωή σε άλλους, με τη δωρεά των οργάνων του, προσφέροντας ελπίδα σε ασθενείς που περίμεναν για ένα δεύτερο ξεκίνημα. Να θυμίσουμε, ότι ο άτυχος 31χρονος έχασε τη μάχη για τη ζωή όταν συγκρούστηκε με αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε άντρας ηλικίας 63 ετών στον δρόμο Λευκωσίας-Τροόδους, σε σημείο του δρόμου στην περιοχή Περιστερώνας.
Ο τραγικός θάνατος του Κωνσταντίνου Χατζημιχαήλ μας υπενθυμίζει τη σημασία της οδικής ασφάλειας και της προσοχής στους δρόμους, ενώ η ευγενική του κληρονομιά μέσω της δωρεάς οργάνων αποτελεί φωτεινό παράδειγμα για όλους μας.
Η μνήμη του θα ζει μέσα από τις πράξεις καλοσύνης και την ελπίδα που πρόσφερε σε όσους δέχτηκαν το δώρο της ζωής από αυτόν.
Το θάνατο του άτυχου 31χρονου γνωστοποίησε η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, μέσω ανάρτησής της, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Στην ανακοίνωση αναφέρει, «Κωνσταντίνος Πούρος Χατζημιχαήλ: Παρών!
Έσπευδε σε κάθε κάλεσμα, πιστός και ανιδιοτελής, με χαμόγελο και λεβεντιά, για τον τόπο του, την ιστορία, την ταυτότητα. Ένα παιδί αγνό, έτοιμο να πέσει στη φωτιά για τους δίπλα του, σε κάθε οδοιπορικό, σε κάθε βουνοκορφή, σε κάθε οδόφραγμα.
Είναι βαρύς ο θάνατός του για την «Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού», μα ο Πούρος θα είναι πάντα εκεί, με το γιλέκο και τη λευκή του μπλούζα, δίχως την παραμικρή κακία, όπως έμαθε στην οικογένειά του, στο χωριό του την Περιστερώνα, με πόθο να διασχίσει κάποτε τον δρόμο για τη Μόρφου, που έβλεπε κάθε μέρα από το σπίτι του.
Ο Πούρος μας θα είναι πάντα εκεί, έτοιμος από καιρό, με πλήρη συνείδηση για το χώμα που πατούσε, τους δρόμους, τη θάλασσα, τον Τάσο, τον Σολωμό, τους οποίους τιμούσε κάθε Αύγουστο, κάθε Αύγουστο. Όπως τίμησε και την ύστατη στιγμή, δωρίζοντας τα όργανά του σε όσους τα έχουν ανάγκη, ανεβάζοντας ξανά τον πήχη της ανιδιοτέλειας, της ανθρωπιάς, της συλλογικότητας.
Καλή αντάμωση, λεβέντη μας. Τα αδέρφια σου, οι γονείς σου, οι φίλοι σου, οι μοτοσικλετιστές, οι δρομείς, οι ποδηλάτες, οι κολυμβητές θα είναι πάντα περήφανοι που ήταν δίπλα σου. Παρών!»
