Ένας χρόνος πέρασε από τότε που η Κρίστη Παπαδόπουλου μετακόμισε στην Ελληνική πρωτεύουσα. Μετά τον έναν χρόνο η Κύπρια ηθοποιός κάνει το δικό της απολογισμό και θυμάται τους πρώτους μήνες που εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα.
Σε ανάρτησή της στο προσωπικό της λογαριασμό η Κρίστη Παπαδόπουλου θυμάται και διαχωρίζει ποιο είναι σωστό και ποιο λάθος για ποιους υπάρχει φως και ελπίδα και γιατί η ζωή είναι ωραία.
«Ο Άγιος κορονοϊός ΙΙ
Ένας χρόνος και ένας μήνας τελείως ΜΟΝΙΜΑ στην Αθήνα. Τους πρώτους μήνες όταν είπα ότι είμαι Αθήνα μόνιμα « οι γνωστοί και άγνωστοι» φίλοι , κάποιοι, αρκετοί τέλος πάντων αποφάσισαν ότι έχουν πολλές δουλειές και δεν έχουν χρόνο να με δουν έστω και για καφέ γιατί ξαφνικά έγιναν πολυάσχολοι, όλοι νόμιζαν ότι θέλω δουλειά να τους ζητήσω μάλλον ή να φάω κανενός την θέση και όχι παρέα, ευτυχώς υπήρχαν και πολλοί που «δεν με φοβήθηκαν» ! Με τον καιρό ήρθε ο κορονοιός , ακυρώθηκε μια ωραία δουλειά που θα γινότανε για τότε και μια για το καλοκαίρι αλλά έκανα τις διακοπάρες που δεν έχω κάνει τα τελευταία 11 χρόνια στην ζωή μου γιατί επέλεγα να δουλεύω θέατρο, τηλεόραση , ραδιόφωνο που και που, παραστάσεις σε παραγωγές που έκανα, άλλες που με καλούσανε, μουσικές σκηνές κτλ κτλ , Δόξα Τω θεό πολλή δουλειά και ωραίες δουλειές, ένας κορονοϊος μας τις επέβαλε !! Τέλος πάντων με τον καιρό, γνώρισα κόσμο, άρχισα τηλεόραση σε Ελλάδα και Κύπρο, και με εκτίμηση που μου είχαν κάποιοι άλλοι άνθρωποι στον χώρο ( όχι τόσο φίλοι τότε )με πρότειναν σε παράσταση θεατρική, με εμπιστεύτηκαν τότε άγνωστοι, και αποδείχτηκε πως αυτό ήταν αυτό που έπρεπε να κάνω! Με πολλή αγάπη από τους γύρω μου, η παρέα των συναδέλφων εξαιρετική, με καλή διάθεση και γενικά άνθισε η ψυχή μου ! Μας ξανά κλείνουνε και εκεί που σκέφτομαι Θεέ μου ελπίζω να με αξιώσεις να παίζω σε παραστάσεις που να μου γεμίζουν την ψυχή αλλά πάνω από όλα με ανθρώπους που να σέβονται το επάγγελμα που είναι ψυχοφθόρο ούτως η αλλιώς , γιατί…Μ’ αρέσει και το έχω ανάγκη μέσα μου, με γεμίζει, έρχεται όλη αυτή η γνωστή στον χώρο μας αναμπουμπούλα και με απαλλάσσει και από αυτό το άγχος ! Είμαι έτοιμη να κατακτήσω την Αθήνα ! Και δεν το λέω με κακό λογισμό, αλλά όλες οι πόρτες ανοίγονται εκεί που τελικά θες να πας ! Για όλους υπάρχει φως και ελπίδα ! Φτάνει να εμμένουμε στον στόχο μας και στην αγάπη μας ! Η ζωή είναι ωραία και πρέπει να την εμπιστευτούμε ! Επειδή σκέφτομαι πολύ τελευταία…χα χα χα».
