Σε μια δημόσια τοποθέτηση, μέσω του διαδικτύου προέβη η πρόεδρος της ΚΥΣΟΑ Θέμις Ανθόπουλου, θέτοντας υπό αμφισβήτηση την πρακτική τοποθέτησης κουμπαράδων του Ραδιομαραθωνίου σε σχολεία της Κύπρου, ειδικά μπροστά σε παιδιά με αναπηρίες.
«Αλήθεια τι μηνύματα περνάμε βολτάροντας (στους ενήλικες αναφέρομαι) κουμπαράδες του Ραδιομαραθωνίου στα σχολεία, μπροστά κι από παιδιά με αναπηρία; Πώς θα αντιληφθούν οι μαθητές ότι οι συμμαθητές τους με αναπηρία δεν έχουν ανάγκη τον οβολό τους, αλλά συμπερίληψη, φίλους, παρέα, συμμετοχή, προσβάσιμο τρόπο διδασκαλίας και μέλλον, όταν ταυτίζουν την αποδοχή με οικονομική ενίσχυση;
Αυτή η παράμετρος, προσμετρήθηκε από τα σχολεία, τους εκπαιδευτικούς κατά βάση, που επέλεξαν μονομερώς να παραβούν την ξεκάθαρη απόφαση του Υπουργείου Παιδείας, Αθλητισμού και Νεολαίας μετά κι από σθεναρό αίτημα της ΚΥΣΟΑ ή εκκωφαντικά αγνοήθηκε;»
Παράλληλα η πρόεδρος της Κυπριακής Συνομοσπονδίας Οργανώσεων Αναπήρων εκφράζει την ανησυχία ότι η ενέργεια αυτή ενισχύει τον αποκλεισμό και τη στιγματοποίηση των παιδιών με αναπηρία, αντί να προάγει τη συμπερίληψη, την ισότητα και την ενσυναίσθηση.
«Η ανάγκη για αλλαγή κουλτούρας και για έναν εθελοντισμό που προάγει την αλληλεγγύη χωρίς να προσβάλλει ή να στιγματίζει είναι επιτακτική»
«Αν γνώριζαν την ουσία της ενσυναίσθησης (όχι ως λέξης που είναι must για να είσαι trendy), όσοι χθες χαμογελούσαν περίτρανα με «ενσυναίσθηση» δίπλα από τους κουμπαράδες της ντροπής στα σχολεία, θα ντρέπονταν αν διάβαζαν προσωπικά μηνύματα που μου έστειλαν γονείς και ΠΑΙΔΙΑ ναι ΠΑΙΔΙΑ με αναπηρία…
Θα αντιλαμβάνονταν πως ο Εθελοντισμός, οφείλει να εκφράζεται με τρόπο που να μη στιγματίζει, είτε να προσβάλλει, οποιαδήποτε κοινωνική ομάδα. Η ουσία του εθελοντισμού, έγκειται στην αλληλεγγύη στόχων. Αθηνά Μιχαηλίδου είμαστε εδώ κι έχουμε μαζί μακρύ δρόμο να διανύσουμε ώσπου η κουλτούρα αποκλεισμού, να μεταλλαχθεί σε κουλτούρας συμπερίληψης κι ενσυναίσθησης!»
«Το αναπηρικό κίνημα διεκδικεί δικαιώματα και ίση μεταχείριση, όχι φιλανθρωπία που στηρίζεται σε συμβολικές, αλλά άκαρπες, προσφορές»
Όπως αναφέρει η κ. Ανθόπουλου, το αναπηρικό κίνημα διεκδικεί δικαιώματα και ίση μεταχείριση, όχι φιλανθρωπία που στηρίζεται σε συμβολικές, αλλά άκαρπες, προσφορές. Η ανάγκη για αλλαγή κουλτούρας και για έναν εθελοντισμό που προάγει την αλληλεγγύη χωρίς να προσβάλλει ή να στιγματίζει είναι επιτακτική.
