Ένα διαφορετικό τρόπο βρήκε η συγγραφέας Έλενα Γαλαταριώτη, για να διαμαρτυρηθεί στο γκρέμισμα των διατηρητέων κτιρίων θυμίζοντας τα παλιά χρόνια όταν ο πολιτισμός ήταν ένδειξη σεβασμού και δέους στην ιστορία του τόπου μας.
Στην μακροσκελή ανάρτησή της, η Έλενα Γαλαταριώτη καλεί τους ιθύνοντες να μην καταστρέψουν την κληρονομιά που μας άφησαν οι πρόγονοί μας…
«Για όσους από εσάς έτυχε να με γνωρίσετε μέσω των εθελοντικών μου δράσεων στην περιοχή Τροόδους, θα θυμάστε ότι έχω αφιερώσει ένα μεγάλο κομμάτι από αυτές τις δράσεις, στις ξεναγήσεις στον υπέροχο μεσαιωνικό οικισμό της Παλιάς Κακοπετριάς. Γιατί το κάνω; Η απάντηση είναι απλή. Γιατί θέλω οι Κύπριοι και οι ξένοι επισκέπτες να γνωρίσουν τον πολιτισμό του τόπου μου γιατί γνωρίζοντας τον θα νιώσουν ίσως ένα ψήγμα σεβασμού και δέους που αισθάνομαι εγώ όταν μιλώ γι΄ την ιστορία αυτού του τόπου. Δεν είναι το πλινθάρι που έχει σημασία, μα η υπέροχη αρχιτεκτονική των προγόνων μου. Δεν είναι ο Ληνός ως κτίριο που έχει σημασία μα το γεγονός ότι πριν εκατοντάδες χρόνια οι αγράμματοι προπάπποι μου κατάφεραν να οικοδομήσου ένα οινοποιείο που η θερμοκρασία του – χειμώνα – καλοκαίρι – παρέμενε η ίδια και οι που οι σύγχρονοι επιστήμονες δεν κατάφεραν ακόμα να μιμηθούν. Δεν είναι η πέτρα της Κακοπετριάς που έχει σημασία μα είναι ο μαγικός μύθος που την περιβάλλει!
Και πάντοτε το τελευταίο κομμάτι της ξενάγησης μου, ειδικά όταν οι ξεναγούμενοι είναι παιδιά και έφηβοι είναι μπροστά από μια ξύλινη πόρτα! Μια ξύλινη πόρτα ηλικίας 300 ετών που πολύ πρόσφατα κάποιοι κατέστρεψαν με μπλε γκράφιτι. Και όταν στέκομαι μπροστά από εκείνην την πόρτα πάντα λέω στα παιδιά με δάκρυα στα μάτια : «Εσείς, μην καταστρέψετε την κληρονομιά που μου άφησαν οι προγονοί μου όπως κάποια άλλα παιδιά πριν από σας. Γιατί είναι οι δίκες μου ρίζες και μου τις κόβετε. Είναι οι ρίζες που θέλω να αφήσω εγώ στα δικά μου παιδιά για να γνωρίζουν από πού έρχονται κι΄ετσι ποτέ να μην χάσουν τον προορισμό τους….».
Τι να πω τώρα σ΄εκείνα τα παιδιά; Τι να πω για τα διατηρητέα που γκρέμισαν οι μπουλντόζες, για όποιο λόγο κι΄αν έγινε αυτό, όποιος κι΄αν αποφάσισε να γίνει αυτό; Δεν είναι τα κτίρια που έχουν σημασία, είναι η ψυχή που κρύβουν μέσα τους. Η ομορφιά στη δόμηση τους, που δεν υπάρχει πια. Και κυρίως ο σεβασμός στην ιστορία, στην απαρχή, στο παρελθόν… αυτή χάθηκε με τις μπουλντόζες. Αυτό ρήμαξαν εκείνο το ξημέρωμα…. τον σεβασμό σε ότι μας άφησαν κληρονομιά οι πρόγονοι μας! Και ξέρετε τι με πειράζει πιο πολύ…, ότι αν μας βλέπουν από ψηλά, ειλικρινά θα ντρέπονται πολύ για μας!».
