Μέλη του Ομίλου Παλαίμαχων της Ομόνοιας Λευκωσίας παρευρέθηκαν στην εξόδιο ακολουθία για να τιμήσουν τη μνήμη του εκλιπόντος Δρόσου Καλοθέου ενώ επισκέφθηκαν και το μνήμα του αείμνηστου Νίκου Χαραλάμπους, πρώην Αρχηγού της Ομόνοιας και της Εθνικής Κύπρου, όπου τέλεσαν τρισάγιο και αντικατέστησαν τη σημαία της Ομόνοιας που τον συντροφεύει από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή.
Βαθιά θλίψη προκάλεσε η είδηση του θανάτου του Δρόσου Καλοθέου στους φίλους και υποστηρικτές της Ομόνοιας, ο οποίος απεβίωσε σε ηλικία 79 ετών, αφήνοντας πίσω του μια σημαντική παρακαταθήκη στο κυπριακό ποδόσφαιρο.
Τα μέλη του Ομίλου Παλαίμαχων Ομόνοιας Λευκωσίας για να τιμήσουν ελάχιστο φόρο τιμής στους δύο θρύλους της ομάδας τοποθετήσανε στο μνήμα τους την σημαία της Ομόνοιας, των οποίων οι τάφοι βρίσκονται στο Κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης στη Λευκωσία, σε μικρή απόσταση ο ένας από τον άλλο.
«Η σημαία πάντα εκεί!!
Αντιπροσωπεία παλαίμαχων ποδοσφαιριστών της ΟΜΟΝΟΙΑΣ μαζί με μέλη της οικογένειας του αειμνήστου Αρχηγού της Ομόνοιας και της Εθνικής Κύπρου Νίκου Χαραλάμπους επισκέφτηκαν σήμερα τον τάφο του όπου τελέστηκε τρισάγιο και αντικατέστησαν την σημαία της Ομόνοιας που τον συντροφεύει από την ημέρα που έφυγε από τη ζωή.
Η επίσκεψη έγινε μετά από την ταφή του αειμνήστου Δρόσου Καλοθέου. Να σημειωθεί ότι οι τάφοι των δύο Παλαιμάχων της Ομόνοιας βρίσκονται στο Κοιμητήριο Κωνσταντίνου και Ελένης στην Λευκωσία, σε απόσταση μόλις μερικών μέτρων ο ένας από τον άλλο.
Ευχαριστούμε θερμά την ΟΜΟΝΟΙΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ για την παραχώρηση των σημαιών για τους δύο θρύλους μας ! Αιωνία να είναι η μνήμη τους !»
Από τη άλλη, ο αδελφός του Δρόσο Καλοθέου σε ανάρτησή του στα κοινωνικά δίκτυα αποχαιρέτα τον αγαπημένο ποδοσφαιριστή μιλώντας για το θάρρος και αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια του για την ασθένεια τόσο του αδελφού του όσο και της συζύγου του.
«Σήμερα έχασα τον ποδοσφαιριστή αδελφόν μου,Δρόσον Καλοθεου λόγω καρκίνου. Πριν 36 χρόνια έχασα την γυναίκα μου λόγω καρκίνου. Ουδέποτε φαντάστηκα ότι οι πόνοι θα ήταν τέτοιας έκτασης.Ο αδελφός μου έγινε σκελετός και η γυναίκα μου φούσκωσε. Και οι δύο αγωνίστηκαν και έλπιζαν. Δεν λύγισαν, αντίθετα αντιμετώπισαν με θάρρος και αξιοθαύμαστη αξιοπρέπεια την ασθένεια τους.Αιώνια η μνήμη τους»
