Μια συγκλονιστική φωτογραφία κάνει το γύρο του διαδικτύου τις τελευταίες ώρες, συνοδευόμενη από ένα εξομολογητικό κείμενο από ένα 21χρονο παιδί που βρέθηκε στη φονική αμαξοστοιχία στα Τέμπη.
Με μια συγκινητική παράκληση-εξομολόγηση, ο Δημήτρης Κωσταρέλου, ζητά από όλους να μην ξεχάσουν ποτέ το τραγικό γεγονός, όπως ούτε και εκείνος πρόκειται να ξεχάσει ποτέ το μοιραίο βράδυ όπου άδικα έχασαν τη ζωή τους 57 συνάνθρωποί μας. Τέτοιες ανθρώπινες μαρτυρίες μας υπενθυμίζουν τον τραγικό ανθρώπινο κόστος των δυστυχημάτων και μας καλούν να αναρωτηθούμε για την ασφάλεια και τις προστατευτικές μας μέτρησης. Η παράκληση από τον επιζώντα να μην ξεχάσουμε ποτέ το τραγικό γεγονός και τις ανθρώπινες ζωές που χάθηκαν έχει ιδιαίτερη σημασία. Η μνήμη των θυμάτων μας υπενθυμίζει την ανάγκη για συνεχή προσοχή στην ασφάλεια στα μέσα μαζικής μεταφοράς και στην ανάπτυξη μέτρων που θα μπορούσαν να προλάβουν παρόμοια τραγωδία στο μέλλον.
Τέμπη “Μην ξεχάσεις…”
Η συγκινητική παράκληση-εξομολόγηση του 21χρονου Δημήτρη Κωσταρέλου
“Αυτή η φωτογραφία τραβήχτηκε εκείνο το βράδυ με το που έφτασα στο νοσοκομείο, ακόμα και εδώ χαμογελάω. Δεν κατάφερε κανείς να μου πάρει το χαμόγελο από το πρόσωπο μου μέχρι και σήμερα.
Τότε είχα πει «Εύχομαι να μην φτάσω σε σημείο να πω «Μακάρι να είχα πεθάνει εκείνο το βράδυ»» και ακόμα δεν το έχω πει. Ωστόσο δεν παύει να είναι:
1 χρόνος από εκείνο το βράδυ
1 χρόνος που πενθώ με τον δικό μου τρόπο τους 57+
1 χρόνος που πενθώ κάθε μέρα έναν Δημήτρη που έχασα τόσο βίαια και άδικα
1 χρόνος με έναν νέο εαυτό που ακόμα προσπαθώ να γνωρίσω και να τιθασεύσω
1 χρόνος ψυχιατρικής αγωγής
1 χρόνος τραύματα που παλεύω
1 χρόνος που προσπαθώ να μην χάσω την ελπίδα μου
1 χρόνος αλλαγών
1 χρόνος σκέψεων και πάλης με αυτές
1 χρόνος με την σκέψη ότι ΔΕΝ ΕΧΩ ΦΤΑΙΞΕΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ
1 χρόνος που δεν έχω κάποιον να κατηγορήσω για
όλα αυτά που μου συμβαίνουν
1 χρόνος που δεν έχασα το χαμόγελο μου
Ένα παιδί 21 χρόνων που αναγκάστηκα τόσο βίαια και άδικα να μάθω πως είναι να φτάνεις δίπλα στον θάνατο και να επιβιώνεις.
Ένα παιδί 21 χρόνων που έχουν παγώσει τα συναισθήματα μου και δεν μπορώ να νιώσω καθαρά την Αγάπη, τον έρωτα, την χαρά και την λύπη.
Ένα παιδί 21 χρόνων που στην ίδια του την χώρα δεν νιώθει ασφαλής πουθενά.
Σας ευχαριστώ που είστε δίπλα μας και μας στηρίζεται σε όλη αυτή την προσπάθεια να ακουγόμαστε όλον αυτόν τον 1 χρόνο.
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΩ
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙΣ
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΙ
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΜΕ
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΕΤΕ
ΜΗΝ ΞΕΧΑΣΟΥΝ”
