Στην τελευταία της κατοικία οδηγείται η Ζέτα Αιμιλιανίδου, μέσα σε κλίμα οδύνης. Μετά τον αποχαιρετισμό από πλήθος κόσμου, που μαζεύτηκε στον ναό της του Θεού Σοφίας από νωρίς το πρωί, η Υπουργός Εργασίας παίρνει τον δρόμο για την αιωνιότητας.
Το άγημα της Εθνικής Φρουράς και τα πένθιμα εμβατήρια υπενθυμίζουν την αναχώρηση ενός άξιου τέκνου της πατρίδας. Μιας γυναίκας που έγινε συνώνυμο της προσφοράς. Ο Ιερός ναός ήταν γεμάτος, ήταν όλοι εκεί, στο πλευρό της οικογένειας, την ώρα του μεγάλου θρήνου. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, οι Υπουργοί, το πολιτικό προσωπικό της χώρας, οικογένεια, φίλοι, γνωστοί άγνωστοι. Άτομα που με το δικό της τρόπο τους βοήθησε σε κάποια στιγμή της ζωής τους. Η Ζέτα οδηγείται στην τελευταία της κατοικία, στο Κοιμητήριο Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, με όλες τις τιμές που της αξίζουν.
