Η είδηση του θανάτου του Αλέξη Κούγια σε ηλικία 74 ετών προκάλεσε θλίψη, αλλά και έντονες συζητήσεις. Ήταν μια προσωπικότητα που δίχαζε, αλλά και μια μορφή που κανείς δεν μπορούσε να αγνοήσει. Ο γνωστός ποινικολόγος άφησε την τελευταία του πνοή την Παρασκευή σε ηλικία 74 ετών, μετά από μάχη με τον καρκίνο.
Ο Κούγιας δεν ήταν ένας απλός ποινικολόγος· ήταν ένας δικηγόρος που έγραψε τη δική του ιστορία στη νομική σκηνή της Ελλάδας. Ήταν ένας μαχητής των δικαστικών αιθουσών, που υπερασπίστηκε κάποιες από τις πιο πολυσυζητημένες υποθέσεις, συχνά προκαλώντας αντιδράσεις για τις επιλογές του. Για κάποιους ήταν ένας αφοσιωμένος επαγγελματίας, για άλλους ένας αμφιλεγόμενος υπερασπιστής.
Η κηδεία του στη Βουλιαγμένη, με την ταφή του στο Α’ Νεκροταφείο, έφερε κοντά ανθρώπους από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα: συναδέλφους, φίλους, αλλά και αντιπάλους. Όλοι όμως αναγνώριζαν ένα πράγμα: Ο Κούγιας ήταν ένας άνθρωπος που δεν πέρασε απαρατήρητος. Η αποχαιρετιστήρια ομιλία του Χρήστου Κούγια για τον πατέρα του, Αλέξη Κούγια, δεν ήταν απλώς ένας επικήδειος. Ήταν μια εξομολόγηση γεμάτη συναίσθημα, σεβασμό και θαυμασμό για έναν άνθρωπο που έζησε όπως ακριβώς ήθελε: δυναμικά, αδιάλλακτα, ακούραστα.
Ο Αλέξης Κούγιας ήταν μια προσωπικότητα που δεν περνούσε απαρατήρητη.
Η φράση «είχε θέσει έναν στόχο στη ζωή του, να γίνει μύθος. Και έγινε» συμπυκνώνει τη φιλοσοφία του εκλιπόντος. Δεν επαναπαύτηκε ποτέ στις δάφνες του, δεν σταμάτησε να αγωνίζεται, είτε στο δικαστήριο, είτε στα γήπεδα, είτε στη ζωή. Ακόμη και όταν η υγεία του κλονίστηκε, πάλεψε για να συνεχίσει να κάνει όσα αγαπούσε. Αυτή η αστείρευτη επιμονή τον έκανε να ξεχωρίζει – και να διχάζει.
Για άλλους, ήταν ένας χαρισματικός δικηγόρος, για άλλους ένας άνθρωπος που δεν δίσταζε να συγκρουστεί. Ο γιος του, όμως, τον είδε πρώτα απ’ όλα ως έναν πατέρα, έναν δάσκαλο, έναν άνθρωπο που δεν ξέχασε ποτέ από πού ξεκίνησε. Η συγκίνηση των δικών του ανθρώπων και η υπόσχεση του γιου του ότι «θα κάνει το καλύτερο που μπορεί για να τον κάνει περήφανο» δείχνει ότι, ανεξάρτητα από την κοινή γνώμη, για την οικογένειά του ο Αλέξης Κούγιας ήταν –και παραμένει– μια μορφή αναφοράς. Δεν είπε αντίο, αλλά «εις το επανιδείν», γιατί τέτοιοι άνθρωποι δεν φεύγουν ποτέ πραγματικά.
Αν κάτι δεν μπορεί να του αρνηθεί κανείς, είναι ότι υπήρξε ένας αυτοδημιούργητος και μαχητικός χαρακτήρας. Δεν φοβήθηκε ποτέ να πει τη γνώμη του, ακόμη κι αν αυτή ενοχλούσε. Ο δυναμισμός του, η προσήλωσή του στη δουλειά, αλλά και η σκληρότητα που συχνά τον χαρακτήριζε, τον κατέστησαν μια μορφή που πάντα προκαλούσε συζητήσεις. Με τον θάνατό του, κλείνει ένα κεφάλαιο της ελληνικής δικηγορίας. Το αν θα τον θυμούνται ως λαμπρό νομικό ή ως αμφιλεγόμενη προσωπικότητα εξαρτάται από την οπτική του καθενός. Όμως, το βέβαιο είναι πως η παρουσία του δεν ήταν ποτέ αδιάφορη.
ΒΙΝΤΕΟ: Aπό το thema
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
