Ήταν μια συνηθισμένη μέρα στην Κύπρο όταν ακούσαμε τα δυσάρεστα νέα. Ο σεισμός στην Αθήνα είχε χτυπήσει με σφοδρότητα, και ξαφνικά η καθημερινότητά μας ανατράπηκε. Ακούσαμε για καταρρεύσεις κτιρίων, θύματα, και η αγωνία μας στράφηκε αμέσως στους συγγενείς που ζούσαν στην Αθήνα.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ο χρόνος πάγωσε, και οι σκέψεις έγιναν βαρύς βρόγχος γύρω από την καρδιά. Καταλάβαμε ότι έπρεπε να δράσουμε αμέσως. Φτάνοντας στις περιοχές που επλήγησαν από τον σεισμό, η εικόνα ήταν συγκλονιστική. Οι δρόμοι ήταν γεμάτοι σκόνη, οι άνθρωποι πανικόβλητοι, και παντού υπήρχαν συντρίμμια. Η περιοχή της Μεταμόρφωσης και οι γύρω περιοχές έμοιαζαν να έχουν πληγεί από έναν αόρατο εχθρό.
Όταν φτάσαμε κοντά στο σπίτι όπου ζούσαν ο παππούς και η γιαγιά, οι χειρότεροι φόβοι μας επαληθεύτηκαν. Το κτίριο που άλλοτε φιλοξενούσε τις πιο ζεστές μας αναμνήσεις ήταν έτοιμο να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος. Οι τοίχοι που άλλοτε αντηχούσαν τις φωνές και τα γέλια της οικογένειας ήταν πλέον απαγορευτικοί για να μπούμε μέσα. Η καρδιά μας ράγισε μπροστά στην αδυσώπητη πραγματικότητα.
Ο πυγμάχος Παναγιώτης Πολυκανδριώτης που θυσιάστηκε για τα παιδιά του
Καθώς κάναμε μια βόλτα στις γύρω περιοχές με το αυτοκίνητο, είδαμε πολυκατοικίες που είχαν καταρρεύσει μέσα σε μια στιγμή. Δεν μπορούσαμε να πιστέψουμε πως το μέρος όπου ζούσαν άνθρωποι, γεμάτο ιστορίες και οικογενειακές στιγμές, είχε μετατραπεί σε ένα άψυχο τοπίο.
Στην Μεταμόρφωση στην οδό Τατοϊου θα δεις μια μαρμάρινη προτομή. Εκεί βρίσκεται η προτομή του Παναγιώτη Πολυκανδριώτη ο οποίος υπήρξε βαλκανιονίκης και πρωταθλητής Ελλάδος στην πυγμαχία. Το μεσημέρι της 7ης Σεπτεμβρίου του 1999, βρισκόταν μαζί με τα τρία του παιδιά στο σπίτι τους. Το κτίριο έπεσε μέσα σε δευτερόλεπτα και ο Παναγιώτης Πολυκανδριώτης έχασε τη ζωή του.
Το σώμα του παρείχε την ασπίδα προστασίας στα τρία του παιδιά τα οποία στοιβάχτηκαν στο κενό που δημιουργήθηκε μέσα στα χαλάσματα και τελικά κατάφεραν να ζήσουν. Τελευταίος, μετά από 24 ώρες προσπαθειών της ΕΜΑΚ, απεγκλωβίστηκε ο Τζανής. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είχε χάσει το δεξί του πόδι και είχε τραυματιστεί σοβαρά στο αριστερό. Ήταν ένα παιδί μόλις 10 ετών.
«Σήμερα γιορτάζει ο Άγιος Σώζων..Σαν σήμερα 7/9/99 παιδιά έμειναν ορφανά και γονείς έχασαν τα παιδιά τους κάπου στα blogs βλέπω και φωτογραφίες το σπίτι μου.. εμένα κι αναρωτιέμαι πως βγήκα ζωντανός 24 ώρες μετά από εκει μέσα..16 χρόνια μετά η Ελλάδα μοιάζει ερείπιο και χωρίς κανένα ρίχτερ» έγραψε στα κοινωνικά δίκτυα ο Τζανής
Ακόμη και σήμερα, 25 χρόνια μετά, η μνήμη εκείνης της καταστροφής παραμένει νωπή. Οι πληγές που άνοιξε εκείνη η μέρα στην καρδιά της Αθήνας, αλλά και στις δικές μας ψυχές, δεν έχουν κλείσει εντελώς. Οι εικόνες των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους, των σπιτιών που χάθηκαν, και της πόλης που άντεξε τον τρόμο του σεισμού, μας στοιχειώνουν μέχρι σήμερα. Κάθε χρόνο, η ανάμνηση του σεισμού της 7ης Σεπτεμβρίου 1999 μας υπενθυμίζει πόσο εύθραυστα είναι τα πάντα.
