ΓΡΑΦΕΙ: Ο Παπα – Ράτσης
Λίγες μέρες μείνανε μάτια μου γλυκά, σαν μελομακάρονα. Όχι για να απολυθεί από το στρατό κάποιος από τους Ζιγκ Ζαγκ αλλά για να μπει ο καινούργιος μήνας. Ο εορταστικός. Ο “έλα μωρέ, ήρθανε Χριστούγεννα, όλα θα πάνε καλά”. Ο μήνας που ντύνεται μαγικός. Οι βιτρίνες γεμίζουν λαμπάκια, οι δρόμοι γιρλάντες, και τα timelines μας σιροπιασμένες ευχές «μακάρι αυτές οι μέρες να φέρουν ειρήνη, αγάπη και υγεία». Λες και είμαστε τίποτα φιναλίστ καλλιστείων.
Εν τω μεταξύ, ο πλανήτης συνεχίζει να καίγεται με την ησυχία του, σαν λαμπάκι από τα περσινά που είχαμε για το δέντρο το οποίο τρεμοπαίζει λίγο πριν καεί ολοκληρωτικά∙ αλλά εμείς για ακόμη μια φορά ευελπιστούμε ότι το πνεύμα των εορτών κάτι θα καταφέρει. Κάπου μεταξύ black Friday και κάποιας Silent night που ακολουθεί, υπάρχουν καμιά 10ριά ενεργοί πόλεμοι, αλλά η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Τα νοικοκυριά παλεύουν με τους λογαριασμούς που συναγωνίζονται τα χριστουγεννιάτικα κιλά στο ποιος θα φτάσει πρώτος ταβάνι. Αλλά δόξα το θεριό, το χωριό του Άγιου Βασίλη στα mall θα είναι και φέτος δωρεάν για φωτογραφίες (αρκεί να μην θες να πάρεις και τις φωτογραφίες).
Φέτος εκτός των υπολοίπων εορταστικών έχουμε και αυτή την πανέμορφη άνοδο της ακροδεξιάς η οποία έχει εμφανιστεί σαν χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο advent: Σήμερα ανοίγεις το κουτάκι 7: “λίγο λιγότερη ελευθερία”. Αύριο, το 12: “λίγο περισσότερη καχυποψία”. Στο 15 “λίγο περισσότερο ξύλο από τα όργανα” Το 19 έχει συνήθως κάτι μετανάστες που ρίχνονται σαν πυροτεχνήματα στη θάλασσα και στο 24, το big finale: “το ΄χουμε ξαναδεί το έργο, απλά άλλαξαν τα κουστούμια”.
Κι όμως, εμείς εκεί. Να προσπαθούμε να πείσουμε τον εαυτό μας ότι η γέννηση του Ιησού “φέρνει ελπίδα”. Σα να έχουμε βάλει την ανθρωπότητα στο service και να μας λένε
-“εντάξει το φτιάξαμε. Του αλλάξαμε τα λάδια”
-”Μα εγώ το έφερα επειδή γλιστράει εύκολα στα λάδια και θα μας σκοτώσει μία μέρα.”
Διότι, παρ’ ότι η ιστορία δείχνει πως μάλλον έχουμε εξαντλήσει την ελπίδα εδώ και αιώνες, κάθε Δεκέμβρη τη φωνάζουμε πίσω λες και είναι πρώην που ξέρουμε ότι αυτό το έργο δεν είχε καλό τέλος, αλλά τελικά της στέλνουμε το μήνυμα: «Μου λείπεις. Θες να τα ξαναβρούμε;».
Και η ανθρωπότητα μας αφήνει στο διαβάστηκε.
Αλλά να σου πω κάτι; Φτάνει η μίρλα. Μπήκε ο μήνας. Θα πάθουμε προσωρινή αμνησία θα βάλουμε τα φωτάκια να κάνουν τα χορευτικά τους, θα ψήσουμε κουραμπιέδες, ΟΧΙ! Θα ψήσουμε μελομακάρονα (έτσι μπράβο), θα φορτώσουμε τις πιστωτικές (όσοι έχουμε απ’ αυτές που φορτώνονται), θα στολίσουμε το δέντρο μέχρι το μεδούλι της αισιοδοξίας που μπορεί να μας προσφέρει και θα (ξανά)πούμε “Καλή χρονιά να έχουμε”.
Ποιος γέλασε;
Η χρονιά κολλητέ. Η χρονιά.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
