Ο κ. Λούκας δεν μοιάζει σε τίποτα με έναν 84χρονο που εργάζεται από τα 14 του χρόνια. Από την πρώτη στιγμή, η ευγένεια και η ζεστασιά του σε κερδίζουν, καθώς ανοίγει την πόρτα του μικρού παλαιοπωλείου του στη Λευκωσία. Μπαίνοντας μέσα, νιώθεις πως περνάς σε μια άλλη εποχή. Τα σκονισμένα ράφια αποδεικνύουν πως κάθε αντικείμενο που βρίσκεται εκεί κουβαλά ιστορίες, αχνές μυρωδιές παλιού ξύλου και τη γοητεία του χρόνου που άφησε πάνω του το αποτύπωμά του.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Η λαχτάρα της κόρης μου να διακοσμήσει το δωμάτιό της με αντικείμενα από περασμένες δεκαετίες με οδήγησε σε αυτό το μικρό ταξίδι ανακάλυψης. Κάθε κομμάτι που κρατάς στα χέρια σου κρύβει μια ζωή, ποιος το χρησιμοποίησε, σε ποιο σπίτι βρισκόταν, ποια χαρά ή λύπη γνώρισε. Κάποτε μπορεί να το πέταξαν σαν άχρηστο, άλλοτε να το πούλησαν από ανάγκη, για να εξασφαλίσουν λίγα χρήματα και την επιβίωσή τους. Για πολλούς, αυτά τα πράγματα είναι απλώς παλιά. Μα για όσους ξέρουν να κοιτάξουν, είναι μικροί θησαυροί γεμάτοι μνήμες. Μπορεί να θυμίσουν παιδικά χρόνια, μια ιστορία από τον παππού ή τη γιαγιά που δεν είναι πια στη ζωή. Κι αυτό τα κάνει ανεκτίμητα.
Για εμάς, ίσως να μην έχουν ιδιαίτερη αξία για εκείνον όμως, είναι όλη του η ζωή, φυλαγμένη ανάμεσα στη σκόνη και τη μυρωδιά του παλιού ξύλου.
Καθώς περπατούσαμε ανάμεσα στα σκονισμένα ράφια, η περιέργεια μου ξύπνησε για αντικείμενα που δεν ήξερα πώς χρησιμοποιούνταν. Ο κ. Λούκας μάς μιλούσε με πάθος, ξεδιπλώνοντας μπροστά μας έναν κόσμο διαφορετικό πιο αργό, πιο ανθρώπινο, κάποιες φορές σκληρό, όταν η ζωή σε βάζει να παλέψεις για να μάθεις, να επιβιώσεις, να σταθείς στα πόδια σου. Τα ράφια ήταν γεμάτα μικρές στιγμές που σήμερα μοιάζουν χαμένες, ψιθυρίζοντας ιστορίες που μόνο εκείνοι που ξέρουν να κοιτάξουν μπορούν να ακούσουν.
Μας μίλησε για τη ζωή του. Κάθε λέξη του, κάθε φράση που έβγαινε από το στόμα του, φανέρωνε την επιθυμία να μοιραστεί τις αναμνήσεις του με αγνώστους, χωρίς να κρύβει τίποτα, απλώς να αφήσει τη φωνή του να ταξιδέψει. Μας μίλησε για τα γραμμόφωνα, για τη συλλογή που κρατά σαν φυλαχτό, κομμάτι της ίδιας του της ζωής. Για εμάς, ίσως να μην έχουν ιδιαίτερη αξία για εκείνον όμως, είναι όλη του η ζωή, φυλαγμένη ανάμεσα στη σκόνη και τη μυρωδιά του παλιού ξύλου.
Κοιτώντας την κόρη μου, ένιωσα πως κρατούσε στα μάτια της κάτι πολύτιμο την περιέργεια. Την ίδια περιέργεια που χρειάζεται κανείς για να κοιτάξει πίσω από τη σκουριά και τη σκόνη και να δει την ψυχή των πραγμάτων. Γιατί τα παλαιοπωλεία δεν είναι απλά καταστήματα· είναι χρονοκάψουλες. Παράθυρα σε εποχές που μπορεί να ξεχάστηκαν από πολλούς, αλλά δεν χάθηκαν ποτέ.
Και καθώς κοιτούσα γύρω μου, σκέφτηκα. ίσως μια μέρα να αποκτήσω κι εγώ κομμάτια από τη ζωή κάποιου άλλου. Κομμάτια που εκείνος θέλησε να αφήσει πίσω – είτε γιατί δεν άντεχε πια τις αναμνήσεις, είτε γιατί ήθελε απλώς να προχωρήσει. Μα το χρονοντούλαπο της ψυχής… εκεί δεν μπορεί κανείς να εισβάλλει. Δεν αγοράζεται, δεν πωλείται. Είναι το πιο ακριβό παλαιοπωλείο, κρυμμένο μέσα μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
