Το 2007 η 43χρονη Νιγηριανή φεμινίστρια και συγγραφέας Τσιμαμάντα Αντίτσι με το μόλις δεύτερο μυθιστόρημά της «Δακρυσμένος ήλιος» (εκδ. Ψυχογιός) κέρδισε το Women’s Prize, παρόλο που είχε να ανταγωνιστεί πολλές ακόμα δυνατές υποψηφιότητες. Η ίδια με το δεύτερο μυθιστόρημα μας, έδωσε σε μια ομάδα έφηβων κοριτσιών και μεγαλύτερες γυναίκες την πιο κάτω συμβουλή.
«Πιστεύω ότι αυτό που διδάσκει η κοινωνία μας στα νέα κορίτσια, και που δυσκολεύονται να αποβάλλουν ακόμα και οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας και όσες δηλώνουν φεμινίστριες, είναι η ιδέα ότι πρέπει απαραιτήτως να γίνουμε συμπαθητικές… και κάποιες φορές να κάνουμε πίσω, να υποχωρούμε, να μη γινόμαστε πιεστικές, να μη μιλάμε, για να μη χάσουμε τη συμπάθεια των άλλων. Αυτό που διδάσκει η κοινωνία μας στα νέα κορίτσια, και που δυσκολεύονται να αποβάλλουν ακόμα και οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας, είναι η ιδέα ότι πρέπει απαραιτήτως να γίνουμε συμπαθητικές».
Αυτό λοιπόν που θέλω να πω στα νέα κορίτσια είναι, ξεχάστε τη συμπάθεια. Αν αρχίσετε να σκέφτεστε πώς θα γίνετε συμπαθητικές δεν θα αφηγηθείτε την ιστορία σας με ειλικρίνεια, γιατί θα ανησυχείτε τόσο μήπως προσβάλλετε κάποιον, που θα την καταστρέψετε. Ο κόσμος είναι ένα τόσο υπέροχο, ποικιλόμορφο, πολύπλευρο μέρος, που πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σας συμπαθήσει. Δεν χρειάζεται λοιπόν να στριμωχτείτε σε καλούπια».
Στα ελληνικά κυκλοφορούν ακόμα τα βιβλία της «Μενεξεδένιος ιβίσκος» (2005, εκδ. Ψυχογιός) και «Ας είμαστε όλοι φεμινιστές» (2017, εκδ. Μεταίχμιο).
