Η Μαρία Μάρκου είναι μια από τις πολλές γυναίκες που νόσησαν με καρκίνο, ποτέ δεν το έβαλε κάτω και καθ΄όλη τη διάρκεια της θεραπείας της με γνώμονα την αισιοδοξία, κατάφερε να βγει νικήτρια. Σήμερα, η ίδια θέλησε να στείλει το δικό της μήνυμα και να δώσει ακόμη μια φορά τη θετική της ενέργεια.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Τη Μαρία Μάρκου τη γνώρισα μέσω των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, είναι μια γυναίκα η οποία αποδεχτήκαμε η μια την άλλη ανάμεσα στους διαδικτυακούς μας φίλους. Όταν ήταν στην Γερμανία μέχρι την μεταμόσχευση της και μετέπειτα συζητούσαμε κατά διαστήματα χωρίς αρνητικές σκέψεις, λέγαμε τα νέα της ημέρας. Δεν την έχω δει ποτέ από κοντά, αλλά δεν με πειράζει. Ξέρω ότι με εκτιμά μπορεί και περισσότερο από ανθρώπους που με βλέπουν καθημερινά. Είναι μια φίλη διαδικτυακή, από τα ‘τυχερά’ του επαγγέλματος, αλλά και των ανθρωπίνων σχέσεων. Ευγενική, προσιτή, βέρα Ομονοιάτισσα, μητέρα, σύζυγος και πάνω από όλα αισιόδοξη. Σου μιλά χωρίς περιστροφές και χωρίς να είναι δήθεν, γιατί και πώς.
Ίσως, επειδή βίωσε το πόνο στο μέγιστο βαθμό και διαπίστωσε ότι δε πρέπει να ασχολείται με μικροπρέπειες και άτομα τοξικά. Είναι ευτυχισμένη που έχει δίπλα της, την οικογένεια, τους φίλους αλλά και άτομα που την αγαπούν και εκτιμούν. Συνεχίζει με το δικό της μοναδικό τρόπο να αγωνίζεται για να δώσει δύναμη στις οικογένειες των μαχητών που έφυγαν, αλλά και σε αυτούς που βρίσκονται σε ένα κρεβάτι του νοσοκομείου, παλεύοντας με ό,τι πολυτιμότερο έχουν… τη ζωή τους
«Παγκόσμια μέρα κατά του καρκίνου σήμερα, μια ασθένεια που σημάδεψε και την δική μου ζωή, η διάγνωση οξεία μυελογενής λευχαιμία. Ένας αγώνας δύσκολος πολύ που δεν σου αφήνει καμία επιλογή πάρα μόνο την επιλογή του να αγωνιστείς όσο πιο πολύ μπορείς, να εξαντλήσεις όλες σου τις δυνάμεις, σωματικές και ψυχικές. Ο αγώνας συνεχίζεται καθημερινά ακόμα και όταν φύγει ο καρκίνος από την ζωή μάς, για να επανέλθουμε σωματικά και ψυχικά.
Κουράγιο και δύναμη στις οικογένειες των μαχητών που έφυγαν, καλή δύναμη σε όσους πάλεψαν και παλεύουν.
Δώστε αίμα, αιμοπετάλια, γίνε δότης μυελού των οστών, αυτό είναι το καλύτερο που μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις αυτή την ασθένεια!
Είμαι ευγνώμων σε όλους όσους με βοήθησαν στον δύσκολο μου αγώνα, σας ευχαριστώ»
