Η λειψυδρία δεν είναι πια «θέμα Ελλάδας», «θέμα Κύπρου» ή «θέμα Ισπανίας». Έχει γίνει κοινός παρονομαστής για ολόκληρο τον πλανήτη – από την Αττική και τη Λευκωσία, μέχρι την Τεχεράνη και τη δυτική ακτή των ΗΠΑ.
Κι όμως, παρ’ όλες τις κατά διαστήματα καταρρακτώδεις βροχές και το πέρασμα της κακοκαιρίας Adel, τα φράγματα ούτε στην Ελλάδα ούτε στην Κύπρο γέμισαν όπως θα περίμενε κανείς. Οι μετρήσεις δείχνουν κάτι απλό αλλά ανησυχητικό, αν συνεχίσουμε έτσι, θα πούμε το νερό… νεράκι. Στην Ευρώπη, δορυφορικά δεδομένα για την περίοδο 2002–2024, που ανέλυσαν επιστήμονες του University College London σε συνεργασία με τη Watershed Investigations και τον Guardian, καταγράφουν μια ξεκάθαρη εικόνα: τα αποθέματα γλυκού νερού σε μεγάλες εκτάσεις της νότιας και κεντρικής Ευρώπης στερεύουν.
Από την Ισπανία και την Ιταλία, μέχρι την Πολωνία και περιοχές του Ηνωμένου Βασιλείου, η αποθήκευση γλυκού νερού μειώνεται, την ώρα που περιοχές πιο βόρεια γίνονται πιο υγρές, δημιουργώντας μια επικίνδυνη ανισορροπία.
Στην Ελλάδα, η «καμπάνα» έχει ήδη χτυπήσει. Αττική, Πάτμος και Λέρος έχουν κηρυχθεί σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης λόγω λειψυδρίας. Στην Κύπρο, μια χώρα που ζει εδώ και δεκαετίες με το άγχος του νερού, η εικόνα δεν απέχει πολύ χρόνια ανομβρίας, γεμάτα και άδεια φράγματα, περιοριστικά μέτρα, αφαλατώσεις. Οι παλαιότεροι θυμούνται το νερό μέρα παρά μέρα. Οι νεότεροι μεγαλώνουν με τη φράση «μην το σπαταλάς» να ακούγεται σχεδόν σε κάθε σπίτι. Η κλιματική κρίση κάνει αυτόν τον μόνιμο φόβο πιο έντονο λιγότερες ήρεμες, σταθερές βροχές, περισσότερες απότομες νεροποντές που πλημμυρίζουν δρόμους αλλά δεν προλαβαίνουν να εμπλουτίσουν τα υπόγεια νερά και τα φράγματα.
Η επιστημονική έρευνα δείχνει ότι δεν χάνεται μόνο το επιφανειακό νερό. Σταδιακά εξαντλούνται και τα υπόγεια αποθέματα, αυτά που θεωρούσαμε «σιγουριά» για τις δύσκολες χρονιές. Στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τα υπόγεια ύδατα καλύπτουν πάνω από το μισό της δημόσιας ύδρευσης και περίπου το ένα τρίτο των αναγκών της γεωργίας. Παρ’ όλα αυτά, την περίοδο 2000–2022, ενώ συνολικά η άντληση νερού μειώθηκε, η χρήση υπόγειων υδάτων για ύδρευση και γεωργία αυξήθηκε.
Την ίδια στιγμή, η εικόνα επαναλαμβάνεται σχεδόν παντού εστίες ξήρανσης σε Μέση Ανατολή, Ασία, Νότια Αμερική, στη δυτική ακτή των ΗΠΑ, μέχρι και σε περιοχές που κάποτε συνδέαμε με «αιώνιο χιόνι» – Γροιλανδία, Ισλανδία, Σβάλμπαρντ. Στο Ιράν, η Τεχεράνη βρίσκεται ένα βήμα πριν από την «ημέρα μηδέν» για το νερό, με σενάρια ακόμη και για εκκένωση μιας πόλης δέκα εκατομμυρίων κατοίκων.
Στο τέλος της ημέρας, είτε ζεις στη Λευκωσία, είτε στην Αθήνα, είτε στη Μαδρίτη, το ερώτημα είναι το ίδιο αν δεν προστατεύσουμε το νερό σήμερα, τι ακριβώς θα αφήσουμε αύριο;
Πληροφορίες:in.gr
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
