Από τους δημοτικούς χώρους προσωρινής φύλαξης μέχρι τα ιδιωτικά καταφύγια και τους εθελοντές του TNR, η Κύπρος έχει δομές, ανθρώπους και αγάπη για τα ζώα. Αυτό που δεν έχει ακόμη είναι ένα καθαρό, ενιαίο και πλήρως λειτουργικό σύστημα.
Δεν είναι απλώς θέμα φιλοζωίας. Είναι θέμα οργάνωσης
Τα καταφύγια ζώων στην Κύπρο δεν είναι μια ρομαντική ιστορία ανθρώπων που «αγαπούν τα ζωάκια». Είναι μια δύσκολη, συχνά εξαντλητική πραγματικότητα, στην οποία μπλέκονται η εγκατάλειψη, η κακή ιδιοκτησία, οι ανεπαρκείς υποδομές, οι Δήμοι, οι Κτηνιατρικές Υπηρεσίες, οι φιλοζωικές οργανώσεις, οι ιδιώτες διασώστες, οι εθελοντές, οι κτηνίατροι και οι πολίτες που άλλοτε βοηθούν και άλλοτε απλώς μεταφέρουν το πρόβλημα αλλού.
Στην Κύπρο υπάρχουν καταφύγια, υπάρχουν οργανώσεις, υπάρχουν χώροι προσωρινής φύλαξης, υπάρχουν άνθρωποι που ξοδεύουν χρόνο, χρήμα και ψυχική αντοχή για να σωθούν ζώα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι υπάρχει και ενιαίο, καθαρό, προσβάσιμο σύστημα για τον πολίτη που θέλει να μάθει πού να απευθυνθεί, πώς να υιοθετήσει, πώς να βοηθήσει ή τι να κάνει όταν βρει ένα αδέσποτο.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό θέμα: στην Κύπρο το φιλοζωικό πεδίο λειτουργεί, αλλά συχνά λειτουργεί επειδή κάποιοι άνθρωποι αρνούνται να το αφήσουν να καταρρεύσει. Όχι επειδή το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση έχουν λύσει το πρόβλημα.
διαβάστε τον υπόλοιπο οδηγό εδώ
