Το σχολείο φέρει το όνομα «Ειρήνη και Ελευθερία», αλλά δεν επιτρέπουμε να περνούν στα ψιλά γράμματα οι ναζιστικοί χαιρετισμοί – ούτε καν «για πλάκα».
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Το σχολείο είναι ένας χώρος όπου τα παιδιά μαθαίνουν σεβασμό, ενσυναίσθηση και ιστορία. Και αυτή η ιστορία δεν είναι παιχνίδι. Είναι ιστορία που κουβαλά θάνατο, πόλεμο, βασανιστήρια, γενοκτονίες. Είναι οι πληγές της ανθρωπότητας – και όποιος παίζει με τα σύμβολά τους, παίζει με τη φωτιά. Το περιστατικό στο Γυμνάσιο-Λύκειο Δερύνειας-Σωτήρας είναι ένα καμπανάκι. Όχι μόνο γιατί συνέβη, αλλά και γιατί – όπως φαίνεται – κάποιοι δεν το θεώρησαν αρκετά σημαντικό για να το σταματήσουν. Αντιθέτως, υπήρξε παρότρυνση. Υπήρξε ανοχή. Κι αυτό είναι ακόμη πιο ανησυχητικό.
Δεν μιλάμε απλώς για ένα κακόγουστο αστείο. Μιλάμε για μια επικίνδυνη εκτροπή. Για ένα φαινόμενο που, αν δεν το αντιμετωπίσουμε έγκαιρα, θα ριζώσει σε μια γενιά που δεν θα θυμάται – ή δεν θα ξέρει – τι σημαίνει ναζισμός. Οι νέοι χρειάζονται πρότυπα, καθοδήγηση, μόρφωση και κριτική σκέψη. Το χρωστάμε σε αυτούς. Και το χρωστάμε σε όσους υπέφεραν από τα εγκλήματα που κάποιοι σήμερα «παριστάνουν» για τη φωτογραφία. Γιατί η Ειρήνη και η Ελευθερία δεν είναι μόνο όνομα ενός σχολείου. Είναι αξίες. Και πρέπει να τις υπερασπιστούμε.
Είναι ιστορία που κουβαλά θάνατο, πόλεμο, βασανιστήρια, γενοκτονίες. Είναι οι πληγές της ανθρωπότητας – και όποιος παίζει με τα σύμβολά τους, παίζει με τη φωτιά
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
