Όσο κι αν αυστηροποιηθούν τα πρόστιμα ή γίνουν πιο δύσκολες οι εξετάσεις για τους μαθητευόμενους οδηγούς που προσπαθούν να πάρουν άδεια οδήγησης, οι νέοι δυστυχώς δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται πραγματικά τον κίνδυνο. Μόνο χθες, κατά τις βραδινές ώρες, σημειώθηκαν τροχαία ατυχήματα που οφείλονται είτε σε υπερβολική ταχύτητα είτε σε οδήγηση υπό την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών. Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι πια αυτά τα περιστατικά δεν μας σοκάρουν όπως θα έπρεπε· τείνουν να γίνουν μέρος της καθημερινής μας ενημέρωσης.
Μέχρι πότε όμως; Κάθε μέρα ακούμε για θανατηφόρα ατυχήματα ή για σοβαρούς τραυματισμούς, με θύματα κυρίως νέους ανθρώπους. Τι είναι αυτό που φταίει; Η έλλειψη αστυνόμευσης κατά τις νυχτερινές ώρες ή η έλλειψη σεβασμού προς τους συνανθρώπους μας;
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Γιατί δεν αρκεί να φοβάσαι την Αστυνομία μήπως σε «πιάσει στα πράσα». Το ζητούμενο είναι να έχει ο οδηγός την αίσθηση του κινδύνου και την επίγνωση ότι, με μια στιγμιαία απερισκεψία, μπορεί να αφαιρέσει μια ζωή.
Κι εμείς κάποτε ήμασταν νέοι. Βγαίναμε, διασκεδάζαμε, κάναμε τις βόλτες μας. Δεν τρέχαμε όμως σε βαθμό που να θέτουμε σε κίνδυνο τη ζωή των άλλων, ούτε νιώθαμε πιο «μάγκες» επειδή προσπεράσαμε όλους για να φτάσουμε λίγα λεπτά νωρίτερα στον προορισμό μας. Σήμερα, η ταχύτητα και η επίδειξη συχνά παρουσιάζονται σαν στοιχείο χαρακτήρα ή «στυλ», ενώ στην πραγματικότητα κρύβουν τεράστια ανευθυνότητα.
Το πρόβλημα δεν είναι μόνο οι δρόμοι ή η σήμανση. Είναι και η νοοτροπία. Αν βλέπουμε το αυτοκίνητο σαν προέκταση του εγωισμού μας και όχι σαν μέσο μεταφοράς που απαιτεί σεβασμό, τότε όσο κι αν αλλάξουν οι νόμοι, το αποτέλεσμα θα παραμένει το ίδιο. Χρειάζεται να αλλάξει ο τρόπος που μιλάμε για την οδήγηση, ο τρόπος που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, ο τρόπος που στεκόμαστε ως φίλοι και ως οικογένεια.
Δεν είναι λύση να ρίχνουμε όλο το φταίξιμο στην Αστυνομία. Ναι, η ενισχυμένη αστυνόμευση, ειδικά τις νυχτερινές ώρες, είναι απαραίτητη. Χρειάζεται ουσιαστική ενημέρωση στα σχολεία, όχι με βαρετές παρουσιάσεις, αλλά με πραγματικές ιστορίες· με μαρτυρίες ανθρώπων που έμειναν ανάπηροι και γονιών που έχασαν τα παιδιά τους.
Την ίδια στιγμή, οι γονείς οφείλουν να βάζουν όρια και όχι να κάνουν πως δεν βλέπουν. Όταν ένα παιδί γυρίζει «ζαλισμένο» και εξακολουθεί να οδηγεί, δεν υπάρχει καμία δικαιολογία.
Παράλληλα, χρειαζόμαστε παρέες με αληθινό θάρρος. Να υπάρχει πάντα κάποιος που θα πει, «Σήμερα δεν οδηγείς. Θα πάμε αλλιώς ή δεν πάμε καθόλου». Αυτό είναι η πραγματική φιλία. Και πάνω από όλα, ένα κράτος που να στηρίζει την πρόληψη και όχι μόνο την τιμωρία, με εκστρατείες που έχουν διάρκεια και συνέπεια, όχι απλώς σποτάκια σε γιορτές και αργίες που ξεχνιούνται την επόμενη μέρα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
