Πόσα λόγια να ειπωθούν και πόσα λόγια να γραφτούν, όταν ο πόνος είναι αβάσταχτος. Τα παιδιά του Σωκράτη και της Έλλης Χάσικου, έχασαν μέσα σε λίγα χρόνια τους δύο γονείς τους. Ο πόνος είναι μεγάλος πολύ περισσότερο για αυτούς που μένουν πίσω. Τα παιδιά τους, η Άννα Μαρία, ο Φρίξος και ο Ιωάννης θα μαζέψουν τις δυνάμεις τους για να προχωρήσουν δυνατοί στο δρόμο που τους χάραξαν. Σήμερα, η Άννα Μαρία αποχαιρέτησε το στήριγμα της, τον Παπάκη της, με ένα συγκινητικό ποίημα…
«Πατέρα μου, Η επόμενη μέρα δυστυχώς ξημέρωσε. Αυτή που βρήκε την πολυθρόνα σου αδειανή. Ο ήρωάς μου που τελικά υπέκυψε. Σε μια μάχη άνιση, εξουθενωτική. Το ξέρεις, δεν ήσουν απλά πατέρας μου εσύ. Με πήρες απ’το χέρι και με περπάτησες.. Στα δύσβατα μονοπάτια του μυαλού. Στης ζωής μου τα άσχημα ποτέ δεν με άφησες, Τι και αν τα δύσκολα μας βρήκαν και μας νίκησαν αλλού. Μα δεν μου έμαθες μονάχα αυτό.. Πώς να ζω χωρίς εσένα.. Πώς να μην σου λέω καλημέρα.. Πώς να προσαρμόσω ξανά καινούργιο εαυτό. Οι μέρες τώρα πια κενές, οι πληγές μας ανοιχτές. Που πλάνα κάναμε σαν να’ναι χτες. Ονειρευόμασταν τις άσπρες μέρες μας, τις γεμάτες φως.. Σε πήρε όμως και σένα νωρίς ο ουρανός. Κλείνω τώρα τα φώτα.. Γυρεύω την καληνύχτα μας να σου πω. Είν΄η σκέψη μου θολή και γκρίζα. Είναι φάρσα ή ένα ψέμα; Ούτε κι εσύ είσαι πια εδώ. Χάσαμε τους δύο πιο θερμούς υποστηρικτές μας, Αυτούς που μας έδιναν αγάπη ανιδιοτελή. Πες μου, γιατί βιαστήκατε να πάτε σε άλλη γη; Τίποτα στον κόσμο δεν θα είναι ποτέ εσύ. Σ’αγαπώ πολύ, πάντα και παντού και σε ευχαριστώ για όλα. Καλό ταξίδι, Παπάκη μου..».
Εικόνα: OMEGA TV
