Μια διαφορετική συζήτηση, μακριά από τις συνήθεις πολιτικές αντιπαραθέσεις, άνοιξε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μετά την ανάρτηση της βουλεύτριας Ειρήνης Χαραλαμπίδου για τη ναυτική τραγωδία στην Κερύνεια.
Με αφορμή τον θάνατο παιδιών και τον πόνο μιας μητέρας που έχασε τα παιδιά της, η κ. Χαραλαμπίδου έγραψε πως «η κραυγή δεν έχει χρώμα, δεν έχει εθνικότητα», θέλοντας να αναδείξει την ανθρώπινη διάσταση της τραγωδίας. Η ανάρτηση προκάλεσε συγκίνηση και αρκετοί Τουρκοκύπριοι έσπευσαν να εκφράσουν δημόσια την εκτίμησή τους για τη στάση της.
«Μια μητέρα μπορεί να καταλάβει μόνο μια άλλη μητέρα. Η μητρότητα δεν έχει εθνικότητα. Τα παιδιά μας δεν έχουν εθνικότητα. Όλα τα παιδιά είναι δικά μας», έγραψε χαρακτηριστικά μία από τις χρήστες του διαδικτύου.
Άλλοι σημείωσαν πως η ανθρωπιά και η συμπόνια δεν μπορούν να χωριστούν σε εθνικότητες, θρησκείες ή χρώματα. «Ο πόνος δεν έχει χρώμα, φυλή ή θρησκεία», ήταν το μήνυμα που επαναλήφθηκε σε αρκετά σχόλια. Υπήρξαν, βέβαια, και διαφορετικές φωνές. Κάποιοι σχολιαστές έφεραν στη συζήτηση τις τραγωδίες του παρελθόντος στην Κύπρο, αναφερόμενοι στους Τουρκοκύπριους που έχασαν τη ζωή τους και στις οικογένειες που έζησαν τον δικό τους πόνο. Άλλοι αναφέρθηκαν στη Γάζα και στις απώλειες παιδιών, θέτοντας το ζήτημα της ίσης ευαισθησίας απέναντι σε κάθε ανθρώπινη απώλεια.
Μέσα, όμως, από αυτή την έντονη συζήτηση ξεχώρισαν και πολλά μηνύματα που δεν είχαν σχέση με πολιτική ή ιστορικές αντιπαραθέσεις. Ήταν μηνύματα ανθρώπων που στάθηκαν στην απλή αλήθεια ότι μια μάνα που χάνει το παιδί της βιώνει έναν πόνο που δεν χρειάζεται μετάφραση.
«Πρώτα πρέπει να είμαστε άνθρωποι», έγραψε ένας χρήστης, ενώ άλλος σημείωσε πως το να μπορεί κάποιος να αισθανθεί τον πόνο του άλλου είναι ζήτημα συνείδησης και ανθρωπιάς. Και ίσως αυτό να ήταν τελικά το πιο δυνατό στοιχείο της συζήτησης. Ότι μέσα από μια τραγωδία, και παρά τις διαφορετικές απόψεις και τις πληγές που κουβαλά η κυπριακή κοινωνία, υπήρξαν άνθρωποι και από τις δύο πλευρές που μίλησαν για το ίδιο πράγμα, τον πόνο μιας μητέρας.
Γιατί μπροστά στην απώλεια ενός παιδιού, οι ταυτότητες και οι διαχωριστικές γραμμές μοιάζουν μικρές. Μένει μόνο η ανθρώπινη πλευρά. Και αυτή, όπως έγραψε η Ειρήνη Χαραλαμπίδου, δεν έχει ούτε χρώμα ούτε εθνικότητα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
