Η Πόπη Αβραάμ ποτέ δεν είδε το θέατρο απλώς ως δουλειά. Από τον Μαθιάτη της δεκαετίας του ’70, μέχρι τις σκηνές της Αθήνας και την επιστροφή της στην Κύπρο, η πορεία της ήταν γεμάτη επιμονή, πάθος και αποφασιστικότητα. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στο Oloi Media και στον Γιώργο Παυλίδη, ανοίγει τα χαρτιά της και μιλά για όλα όσα δεν ξέρετε…
Σε μια κοινωνία όπου η θεατρική παιδεία δεν θεωρείται δεδομένη, εκείνη επέλεξε να μείνει, να δημιουργήσει και να τοποθετηθεί δημόσια. Εκφράστηκε μέσα από τους ρόλους της, αλλά και πέρα από αυτούς. Πολιτικοποιημένη με την ευρύτερη έννοια του όρου, δεν δίστασε να πάρει θέση όποτε το θεώρησε αναγκαίο.
Στη συνέντευξη που ακολουθεί, μιλά για τα παιδικά της χρόνια στο χωριό, για τη δίψα της για μάθηση, για την πορεία προς το θέατρο, αλλά και για τις αμφιβολίες και τις μάχες — εσωτερικές και εξωτερικές — που σημάδεψαν την πορεία της. Αξιολογεί τους ρόλους που ερμήνευσε και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στη σημασία της συνύπαρξης Ελληνοκυπρίων και Τουρκοκυπρίων καλλιτεχνών επί σκηνής, υπογραμμίζοντας πως η τέχνη μπορεί να ενώσει εκεί που η πολιτική χωρίζει.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
