Επιστολή που δημοσιεύτηκε στα κοινωνικά δίκτυα από άτομο με αναπηρία προκαλεί έντονο προβληματισμό γύρω από τον τρόπο εφαρμογής του επιδόματος κατ’ οίκον φροντίδας και την πραγματική στήριξη που λαμβάνουν οι δικαιούχοι.
Στην επιστολή, το άτομο αναφέρει ότι είναι 58 ετών, ζει μόνο του και έχει επίσημα αναγνωρισμένη αναπηρία, καθώς και τεκμηριωμένη ανάγκη για καθημερινή κατ’ οίκον φροντίδα. Παρ’ όλα αυτά, το επίδομα των 400 ευρώ μηνιαίως, όπως σημειώνει, δεν μεταφράζεται σε ουσιαστική βοήθεια.
«Είμαι άτομο με αναπηρία. Η αναπηρία μου έχει αναγνωριστεί επίσημα από τη Διεύθυνση Κοινωνικής Ένταξης Ατόμων με Αναπηρία και έχει επίσης αναγνωριστεί επίσημα η ανάγκη μου για καθημερινή κατ’ οίκον φροντίδα. Με βάση αυτό, μου χορηγήθηκε επίδομα κατ’ οίκον φροντίδας ύψους 400 ευρώ μηνιαίως. Μέχρι εδώ, όλα ακούγονται ανθρώπινα. Η πραγματικότητα όμως είναι τελείως διαφορετική».
Όπως περιγράφει, οι επιλογές που του προσφέρονται περιορίζονται είτε στη συνεργασία με πιστοποιημένο πάροχο κατ’ οίκον φροντίδας είτε στην πρόσληψη οικιακής βοηθού, με πλήρη οικονομική και νομική επιβάρυνση. Στην πρώτη περίπτωση, αναφέρει ότι του προτάθηκαν τέσσερις έως έξι ώρες φροντίδας τον μήνα, με απορρόφηση ολόκληρου του επιδόματος.
«Βρέθηκα μπροστά σε δύο και μόνο επιλογές, χωρίς καμία τρίτη εναλλακτική: Πρώτον, να υπογράψω σύμβαση με πιστοποιημένη πάροχο κατ’ οίκον φροντίδας από το Γραφείο Κοινωνικής Πρόνοιας. Δεύτερον, να προσλάβω αλλοδαπή οικιακή βοηθό και να αναλάβω εξ ολοκλήρου όλα τα οικονομικά και νομικά βάρη. Θα ήθελα να μοιραστώ τις λεπτομέρειες της πρώτης επιλογής, γιατί πραγματικά αξίζει σκέψη.Μία πιστοποιημένη πάροχος μου είπε ότι θα έρχεται μία ώρα την εβδομάδα, δηλαδή τέσσερις ώρες τον μήνα, με αντάλλαγμα ολόκληρα τα 400 ευρώ. Μία άλλη ήταν λίγο πιο γενναιόδωρη, προσφέροντας μιάμιση ώρα μία φορά την εβδομάδα, έξι ώρες τον μήνα, επίσης για 400 ευρώ.»
Το άτομο θέτει το ερώτημα κατά πόσο είναι δυνατόν να καλυφθούν οι ανάγκες ενός ανθρώπου με αναπηρία που ζει μόνος του με τόσο περιορισμένο αριθμό ωρών, όταν οι ανάγκες είναι καθημερινές.
Σε σχέση με τη δεύτερη επιλογή, σημειώνει ότι το κόστος πρόσληψης οικιακής βοηθού είναι απαγορευτικό, δεδομένου ότι ζει με το εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα και καλύπτει βασικά έξοδα, όπως ενοίκιο και λογαριασμούς. Στην επιστολή γίνεται επίσης αναφορά σε ανεπίσημη μορφή βοήθειας που λαμβάνει σήμερα, δύο φορές την εβδομάδα, λύση που –όπως επισημαίνει– δεν αναγνωρίζεται από το σύστημα, παρότι ανταποκρίνεται περισσότερο στις πραγματικές του ανάγκες.
«Σήμερα πληρώνω πέντε ευρώ την ώρα σε μία Ασιάτισσα εργαζόμενη που έρχεται δύο φορές την εβδομάδα για τρεις ώρες κάθε φορά. Ακόμα κι αυτό δεν καλύπτει τις ελάχιστες ανάγκες μου.Κι όμως, αυτή η λύση δεν αναγνωρίζεται, ενώ η αναγνωρισμένη λύση απορροφά ολόκληρα τα 400 ευρώ χωρίς να προσφέρει ουσιαστική φροντίδα. Αν μου δινόταν απευθείας οικονομική ενίσχυση ύψους μόλις 300 ευρώ,θα μπορούσα να οργανώσω τη ζωή μου με αξιοπρέπεια, και να βασιστώ σε βοήθεια πέντε ημέρες την εβδομάδα, τρεις ώρες την ημέρα. Φαίνεται όμως ότι η αξιοπρέπεια δεν αποτελεί εγκεκριμένο όρο στις συμβάσεις».
Κλείνοντας, θέτει ερώτημα προς την Πολιτεία κατά πόσο η νέα νομοθεσία, που διαχωρίζει τις παροχές αναπηρίας από το εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα, θα επιτρέψει την καταβολή της κατ’ οίκον φροντίδας ως άμεση οικονομική ενίσχυση, χωρίς τους υφιστάμενους περιορισμούς.
«Το ερώτημά μου είναι σαφές και άμεσο, και ελπίζω σε μια σαφή απάντηση:Θα επιτρέψει η νέα νομοθεσία, που διαχωρίζει το επίδομα αναπηρίας και τις παροχές αναπηρίας από το εγγυημένο ελάχιστο εισόδημα, την καταβολή της κατ’ οίκον φροντίδας ως άμεση οικονομική ενίσχυση χωρίς αυτούς τους παράλογους περιορισμούς; Γιατί αυτό που συμβαίνει σήμερα δεν μοιάζει με στήριξη, δεν μοιάζει με φροντίδα, αλλά με μια διοικητική άσκηση στο χαρτί,το κόστος της οποίας πληρώνει ένας άνθρωπος με αναπηρία, μόνος, στο σπίτι του».
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
