Ένας θεσμός που μεγαλώνει μαζί μας, αλλά χρειάζεται να εξελιχθεί με σεβασμό και αξιοπρέπεια. «Δεν χρειάζεται λύπηση. Χρειάζεται σεβασμός, ισότητα και πραγματική αποδοχή».
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Κάπου εδώ ξεκίνησε ξανά ο Ραδιομαραθώνιος και αύριο τελειώνει— ένας θεσμός με ιστορία δεκαετιών, που έχει χαραχθεί στη συλλογική μνήμη των Κυπρίων. Ένας θεσμός που παρόλο που προσπαθεί να υπενθυμίζει ότι υπάρχουν παιδιά με αναπηρίες. Ναι, οφείλουμε όλοι να προσφέρουμε τον δικό μας οβολό για αυτά τα παιδιά· παιδιά που δεν είναι μόνα, αλλά έχουν γύρω τους ανθρώπους που γνωρίζουν καλύτερα απ’ όλους τον Γολγοθά που ανεβαίνουν καθημερινά.
Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια, μια μερίδα πολιτών και οργανωμένων συνόλων εκφράζει επιφυλάξεις για τον τρόπο με τον οποίο παρουσιάζεται ο θεσμός. Πιστεύουν πως ορισμένες φορές, η επικοινωνία του Ραδιομαραθωνίου αγγίζει περισσότερο το συναίσθημα της λύπησης παρά της ενδυνάμωσης. Και κάπου εκεί χάνεται το ουσιαστικό μήνυμα.
Πρόκειται για παιδιά με αναπηρία, όχι για παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Δεν χρειάζονται οίκτο, αλλά ίσες ευκαιρίες. Δεν ζητούν να τα λυπηθούμε, αλλά να τα σεβαστούμε. Ο Ραδιομαραθώνιος δεν πρέπει να καταργηθεί — πρέπει να εξελιχθεί. Ένας θεσμός που μετρά πάνω από 35 χρόνια ζωής αξίζει να ανανεωθεί, να εκφράζει τη σύγχρονη κοινωνία που να αναγνωρίζει πως τα άτομα με αναπηρία δεν ζουν πλέον στο περιθώριο. Ζουν ανάμεσά μας, εργάζονται, δημιουργούν, διεκδικούν και εμπνέουν.Πάνε σχολείο, μορφώνονται, διεκδικούν.
Όμως, μετά λύπης αυτό που λείπει είναι η στήριξη από το ίδιο το κράτος, που πρέπει να ενσωματώσει αυτά τα παιδιά στην ενιαία εκπαίδευση και όχι να τα απομονώνει. Γιατί, η αποδοχή κάποιων θεμάτων ξεκινάει από τη μικρή ηλικία. Ο σεβασμός, η εκτίμηση που μας απασχολούν ξεκινάει από εμάς τους γονείς και τον περίγυρο μας.
Τα παιδιά με αναπηρία έχουν κάνει τεράστια πρόοδο χάρη στους ίδιους, στους γονείς τους και στους ανθρώπους που τους στηρίζουν. Δεν κατακρίνω τον Ραδιομαραθώνιο αυτοί που συμμετέχουν προσπαθούν να βοηθήσουν αλλά τα παιδιά με αναπηρίες ζητούν τα στοιχειώδη και για αυτά πρέπει να πολεμήσει ο κάθε ένας από εμάς. Ενιαία εκπαίδευση, ισοτιμία στην καθημερινότητα και πάνω απ’ όλα σεβασμό. Ναι, ο Ραδιομαραθώνιος να παραμείνει αλλά με διαφορετικά κριτήρια. Πρώτα από όλα πρέπει τα παιδιά με αναπηρίες να ενσωματωθούν μέσα στην κοινωνία έως ισότιμοι πολίτες και όχι ως αντικείμενα λύπησης, αλλά ως ανθρώπους που μας δείχνουν τι σημαίνει δύναμη, αξιοπρέπεια και θέληση για ζωή.
Γιατί η αληθινή αγάπη είναι η αποδοχή και η ισοτιμία
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
