Ζούμε δεκαετίες τώρα σε μια κοινωνία που έχει χάσει το μέτρο και την ουσία. Το συμφέρον έχει αναχθεί σε υπέρτατη αξία και ο ένας προσπαθεί να ξεγελάσει τον άλλο, λες και αυτή είναι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουμε. Το πηγάδι δεν έχει πάτο, μοιάζει με άδειο κέλυφος που τρέφεται από την υποκρισία και τη βολή. Μια κοινωνία που θα έπρεπε να στηρίζεται σε αξίες, έχει καταντήσει να γυρνά γύρω από τη σκοπιμότητα και το προσωπικό όφελος, αφήνοντας πίσω της το αληθινό νόημα της συλλογικότητας και της ανθρωπιάς.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Δεν είναι κακό να μην έχεις τα στοιχειώδη προσόντα για μια δουλειά. Κακό είναι να παριστάνεις πως τα έχεις, να πλαστογραφείς, να εξαπατάς, να χτίζεις καριέρα πάνω στο ψέμα. Κι όμως, αυτό ανταμείβεται. Οι υπάλληλοι χωρίς «πλάτες» εξευτελίζονται, απολύονται κακήν κακώς, μπαίνουν στο περιθώριο. Την ίδια ώρα, όσοι έχουν ισχυρές γνωριμίες, παραμένουν βολεμένοι για τρεις και τέσσερις δεκαετίες, απολαμβάνοντας και την εκτίμηση του κόσμου.
Δυστυχώς, αυτή δεν είναι μια περίπτωση που απλά έγινε ένα λάθος της στιγμής. Αν ήταν, θα το συγχωρούσαμε. Εδώ μιλάμε για επαναλαμβανόμενο λάθος με διάρκεια. Για χρόνια ολόκληρα.Και τώρα για τα χρήματα που εισέπραξε ο αξιωματούχος επί τρεις δεκαετίες, αποσπώντας τα από τα κρατικά ταμεία; Ας τα χαίρεται. Να τα επιστρέψει; Αυτό θα είναι τιμωρία; Δεν νομίζω. Στην καλύτερη περίπτωση θα είναι μια ηθική ικανοποίηση για τους πολίτες.
Μα ποιες είναι αυτές οι πλάτες; Ποια είναι τα συμφέροντα που κρατούν κάποιους στη σιωπή; Ποιος επωφελείται από το να παραμένουν στη θέση τους άνθρωποι που εξαπατούν; Είναι ο εγωισμός, η ιδέα ότι «είμαι πιο έξυπνος», ότι ο «καλός» θεωρείται χαζός ενώ ο απατεώνας είναι μάγκας.Μα τι είδους κοινωνία είναι αυτή που ανεβάζει τον ψεύτη στο βάθρο και αφήνει τον έντιμο να φαίνεται αφελής;
Ναι, μπορεί να κέρδισες περισσότερα λεφτά, να γέμισες το πορτοφόλι σου. Και; Η συνείδηση δεν μπαίνει σε τράπεζα. Μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια; Έχεις ενοχές; Ντρέπεσαι; Γιατί, αν η απάντηση είναι «ναι», τότε τα λεφτά σου δεν αξίζουν τίποτα.
Κι εδώ θέλω να είμαι ξεκάθαρη δεν τα έχω μόνο με την εκάστοτε κυβέρνηση. Τα έχω με όλες που πέρασαν. Με τα λάθη, τις παραλείψεις, τις σωστές αλλά και τις λανθασμένες κινήσεις τους. Όλοι φέρουν μερίδιο ευθύνης που φτάσαμε ως εδώ, στον πάτο. Η αδικία, η διαφθορά, τα «θα» και τα «γιατί» έχουν γίνει κανονικότητα. Κι εμείς απλώς παρακολουθούμε. Το ερώτημα είναι θα μείνουμε στον πάτο ή θα αρχίσουμε να σκάβουμε κι άλλο; Γιατί, αν συνεχίσουμε έτσι, τότε πράγματι το πηγάδι της διαφθοράς δεν θα έχει ποτέ πάτο.
Αν θέλουμε να αλλάξουμε κάτι, πρέπει να πάψουμε να ανεχόμαστε το ψέμα ως μέθοδο ανέλιξης. Να απαιτήσουμε λογοδοσία, διαφάνεια, προστασία για όσους καταγγέλλουν αδικίες. Γιατί στο τέλος, ό,τι και να κερδίσεις, αν δεν έχεις καθαρή συνείδηση, έχεις χάσει τα πάντα.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
