Στην εποχή μας, η κοινωνική θέση συχνά μετριέται με το ποιος έχει το μεγαλύτερο σπίτι, το πιο ακριβό αυτοκίνητο ή το πιο γεμάτο τραπεζικό λογαριασμό. Ακόμα και η ηγετική θέση χρησιμοποιείται ως «σήμα κύρους». Η επίδειξη πλούτου έγινε τρόπος ζωής, σαν να μπορεί να αντικαταστήσει την αξία και τον σεβασμό που παλιά κερδίζονταν με εντιμότητα και κόπο. Ο πραγματικός άνθρωπος με κεφαλαίο «Α» φαίνεται στα μάτια και στις πράξεις του. Όποιος υποτιμά ή κοροϊδεύει τον άλλον δεν είναι άνθρωπος, είναι απλώς ένα αχρείαστος στην κοινωνία. Και ακόμα και σε αυτή την περίπτωση, είναι για λύπηση.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ούτε τα πτυχία είναι αυτά που φανερώνουν την ανθρωπιά κάποιου. Ο μορφωμένος άνθρωπος έχει απλώς ένα επιπλέον εργαλείο μπορεί, εάν το θελήσει, να κατανοήσει περισσότερο τον συνάνθρωπό του.
Όμως η ζωή αποδεικνύει καθημερινά ότι η αληθινή αξιοπρέπεια δεν έχει τιμή. Είναι η γιαγιά που με μια μικρή σύνταξη καταφέρνει να κεράσει τον γείτονα έναν καφέ, γιατί «έτσι πρέπει». Είναι ο εργαζόμενος που επιστρέφει κουρασμένος στο σπίτι αλλά βρίσκει τη δύναμη να χαμογελάσει στο παιδί του. Είναι ο φίλος που θα σου σταθεί χωρίς να ρωτήσει πόσα έχεις ή πόσα χρωστάς.Ούτε τα πτυχία είναι αυτά που φανερώνουν την ανθρωπιά κάποιου. Ο μορφωμένος άνθρωπος έχει απλώς ένα επιπλέον εργαλείο μπορεί, εάν το θελήσει, να κατανοήσει περισσότερο τον συνάνθρωπό του. Αλλά το πτυχίο δεν είναι εγγύηση ανθρωπιάς – αυτή φαίνεται στις πράξεις και στη στάση απέναντι στον άλλο.
Τα ακριβά αντικείμενα δεν γεμίζουν το κενό που αφήνει η έλλειψη ανθρωπιάς. Ούτε τα likes σε μια φωτογραφία με πολυτέλειες μπορούν να αντικαταστήσουν ένα ειλικρινές «καλημέρα» από καρδιάς. Η κοινωνία μας έχει ανάγκη να ξαναθυμηθεί τι σημαίνει πλούτος. Όχι αυτός που φαίνεται, αλλά αυτός που νιώθεται. Ο πλούτος της ψυχής, της αξιοπρέπειας, της αλληλεγγύης. Γιατί ο άνθρωπος που θα μείνει τελικά στη μνήμη δεν θα είναι αυτός που καυχήθηκε για όσα είχε αλλά εκείνος που στάθηκε όρθιος, ανθρώπινος, ακόμη και μέσα στη φτώχεια.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
