Ήταν Κυριακή, 14 Αυγούστου 2005. Μια μέρα που ξεκίνησε σαν όλες τις άλλες, με ήλιο και καλοκαιρινή διάθεση, και κατέληξε να γίνει η πιο σκοτεινή σελίδα στην ιστορία της κυπριακής αεροπορίας. Η πτήση 522 της Helios Airways, ένα Boeing 737-300 που εκτελούσε το δρομολόγιο Λάρνακα–Αθήνα–Πράγα, δεν έφτασε ποτέ στον προορισμό της.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Στις 12:03 το μεσημέρι, το αεροπλάνο, πετώντας ακυβέρνητο λόγω απώλειας πίεσης στην καμπίνα, εξάντλησε τα καύσιμά του και συνετρίβη σε λόφο στο Γραμματικό Αττικής. Και οι 121 ψυχές που βρίσκονταν μέσα —οικογένειες, παιδιά, φίλοι, μέλη πληρώματος— έσβησαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Η είδηση ταξίδεψε γρήγορα, παγώνοντας την Κύπρο και την Ελλάδα. Σε κάθε γειτονιά υπήρχε κάποιος που γνώριζε ένα από τα θύματα, κάποιος που περίμενε στο τηλέφωνο ένα θαύμα που δεν ήρθε ποτέ. Το καλοκαίρι εκείνο άλλαξε για πάντα.
Δεν ξέρω εάν πρέπει να θυμόμαστε για να τιμήσουμε τις ζωές που χάθηκαν, αλλά σίγουρα αξίζει να το κάνουμε με σεβασμό και διακριτικότητα. Δεν χρειάζεται να το συζητάμε φωναχτά σε κάθε παρέα ή να γίνεται αφορμή για καθημερινές αναμνήσεις που μπορεί να πονάνε τους άλλους. Να μην ξεχνάμε, αλλά να επιλέγουμε πώς και πότε το κάνουμε. Μια σιωπηλή σκέψη ή μια μικρή προσωπική αναφορά την ημέρα της τραγωδίας μπορεί να είναι αρκετή.
Σύμφωνα με το επίσημο πόρισμα, η συντριβή προκλήθηκε από απότομη αποσυμπίεση στο εσωτερικό του αεροσκάφους. Ένα από τα καθοριστικά αίτια ήταν ότι, κατά τον προπτήτικό έλεγχο, ο διακόπτης συμπίεσης παρέμεινε στη χειροκίνητη ρύθμιση. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, όσο περνούσε η ώρα, να μειώνονται τα επίπεδα της ατμοσφαιρικής πίεσης και, κατ’ επέκταση, το οξυγόνο μέσα στην καμπίνα.
Με το πλήρωμα και τους επιβάτες να χάνουν σταδιακά τις αισθήσεις τους λόγω υποξίας, το αεροπλάνο συνέχισε την πορεία του με τον αυτόματο πιλότο. Ο μόνος που παρέμεινε σε θέση να δράσει ήταν ο αεροσυνοδός Ανδρέας Προδρόμου, ο οποίος προσπάθησε με όλες του τις δυνάμεις να αναλάβει τον έλεγχο. Οι ηρωικές του προσπάθειες, ωστόσο, δεν στάθηκαν ικανές να αποτρέψουν την τραγωδία.
Ακολούθησαν έρευνες, δίκες και σκληρά ερωτήματα για την ασφάλεια των πτήσεων. Από τότε, η τραγωδία της Helios έγινε μάθημα για την παγκόσμια αεροπορία, αλλά για τις οικογένειες και τους φίλους, έγινε μια πληγή που δεν κλείνει. Είκοσι χρόνια έχουν περάσει, αλλά η μνήμη παραμένει ζωντανή. Το μνημείο στο Γραμματικό στέκει σιωπηλό, μα η σιωπή του μιλά για όλα όσα χάθηκαν: τα χαμόγελα, τα όνειρα, οι ιστορίες που έμειναν στη μέση.
Σύμφωνα με τα τότε δημοσιεύματα και αποφάσεις το 2013, τρία στελέχη της εταιρείας στην Ελλάδα καταδικάστηκαν σε ποινές κάθειρξης δέκα ετών για ανθρωποκτονία από αμέλεια, αν και τελικά οι ποινές τους εξαγοράστηκαν. Στην Κύπρο, το Δικαστήριο αθώωσε τους κατηγορούμενους, κρίνοντας ότι το κατηγορητήριο ήταν ατεκμηρίωτο, καθώς δεν υπήρχε μαρτυρία που να τους συνδέει με την τραγωδία.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
