Οκτώ χρόνια φυλάκιση επέβαλε το Μόνιμο Κακουργιοδικείο Λάρνακας σε έναν 46χρονο, ο οποίος κακοποίησε σεξουαλικά την 13χρονη κόρη της τότε συντρόφου του, αφήνοντας πίσω του μια πληγή που δεν γιατρεύεται με καμία δικαστική απόφαση.
ΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΝΑΣ ΠΕΛΕΚΑΝΟΥ
Ο κατηγορούμενος κρίθηκε ένοχος, μετά από ακροαματική διαδικασία κεκλεισμένων των θυρών, σε έξι κατηγορίες σεξουαλικής κακοποίησης ανήλικης, για επαναλαμβανόμενες πράξεις που διαπράχθηκαν μεταξύ 2021 και 2022, ενώ ο ίδιος συζούσε με τη μητέρα της. Το Δικαστήριο χαρακτήρισε τη μαρτυρία της ανήλικης αξιόπιστη, απορρίπτοντας πλήρως την υπερασπιστική γραμμή του 46χρονου.
Η συγκεκριμένη υπόθεση μάς υπενθυμίζει με τον πιο σκληρό τρόπο ότι κανείς μας δεν είναι πέρα από κάθε υποψία
Όσο κι αν αγαπούν τα παιδιά τους, οι γονείς παραμένουν άνθρωποι με αδυναμίες, πάθη, ανάγκες και φόβους. Υπάρχουν γονείς που, ακόμα κι αν θέλουν να προστατεύσουν τα παιδιά τους, δυσκολεύονται να παραδεχτούν πως κάτι τόσο αποτρόπαιο συνέβη μέσα στο σπίτι τους. Που το πάθος τους για έναν σύντροφο μπορεί να τους τυφλώσει, κλείνοντας τα μάτια και τα αυτιά στα σημάδια που βλέπουν τα ίδια τους τα παιδιά. Δεν είναι κακό να ξαναπαντρεύεται ένας γονιός· κακό είναι να μη γνωρίζει καλά τον άνθρωπο που βάζει στο σπίτι του, όταν έχει παιδιά να μεγαλώσει.
Υπάρχουν παιδιά που, όταν μεγαλώσουν, απλώς φεύγουν χωρίς να πουν τίποτα. Γιατί έμαθαν πως «δεν τα πιστεύουν», πως «δεν πρέπει να πληγώσουν τους γονείς τους», πως η δική τους αλήθεια δεν έχει χώρο στη ζωή των ενηλίκων. Και ναι, υπάρχουν οι σπάνιες εξαιρέσεις όπου ένα παιδί μπορεί να αντιδράσει στον νέο σύντροφο ενός γονιού με τρόπους άδικους. Μα αυτές είναι εξαιρέσεις. Ο κανόνας είναι ότι όταν ένα παιδί μιλά για κάτι τόσο σοβαρό, οφείλουμε να το ακούμε. Να το πιστεύουμε. Να το προστατεύουμε.
Η κοινωνία μας χρειάζεται να σταματήσει να σωπαίνει «για το καλό της οικογένειας». Η προστασία του παιδιού δεν ζυγίζεται με την ανάγκη ενός γονιού για συντροφικότητα ή με τον φόβο μήπως παραδεχτεί πως έκανε λάθος επιλογή. Το παιδί που βρίσκει το θάρρος να μιλήσει χρειάζεται να νιώσει πως έχει δίπλα του γονείς που το πιστεύουν και το στηρίζουν, ακόμη κι αν η αλήθεια πονά. Τα παιδιά γνωρίζουν καλύτερα από όλους τι συμβαίνει γύρω τους. Αν θέλουμε να μεγαλώσουν με αυτοεκτίμηση και εμπιστοσύνη στη ζωή, πρέπει να τα ακούμε. Να τα πιστεύουμε. Να θυμόμαστε πως είναι καθήκον μας να τα προστατεύουμε, όχι να τα κάνουμε να σωπαίνουν.
Τα οκτώ χρόνια κάποτε θα τελειώσουν. Μα το παιδί θα κουβαλά μέσα του τον φόβο, την προδοσία, την ντροπή που δεν του ανήκει, για μια ζωή. Αν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία που δεν αφήνει τα παιδιά ανυπεράσπιστα, ας ξεκινήσουμε από το πιο σημαντικό: Να ακούμε τα παιδιά μας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:
